45 plussen

V. V. O. M. A. B.
 

De Oudere columns

De knop om

De opkomst was donderdagavond weer overweldigend, 12 mannen, 24 kicksen en ontelbare noppen. Heerlijk zo’n avond. Je kan de sores van thuis even achter je laten, verstand op nul en door de blubber raggen. Kortom de knop om!

In de kantine wordt, onder het genot van een kop koffie, al weer een rake opmerking geplaatst en zijn de eerste tekenen van incontinentie zichtbaar van het lachen.

De opmerking wordt geplaatst door iemand die bedreigd is met een rijdende rechtszaak en zijn hobby afgelopen weekeinde moest gaan ophokken. Maar zoals gezegd. Sores laten we thuis!

In de kleedkamer passeren voor de hand liggende thema’s de revue. Hesjes, Oostenrijk, de knie van Jan en de te harde bal. Wij krijgen nu eenmaal liever hoofdpijn van alcohol. Verstand op nul, weet u nog!

Op het veld aangekomen worden de doelen klaargezet, de stramme spieren opgerekt en de teams opgedeeld. Wat een luxe, een even aantal.

Vaak is het 4 tegen 5 of 5 tegen 6. In zo’n geval speelt iedereen en staat natuurlijk niemand reserve, ook al ging de onderbroeknatmakende opmerking uit de kantine hierover. Het potje is nog geen 3 minuten oud of het eerste slachtoffer is gevallen. Vogelspin getroffen. Niet door het H5N1 virus, maar door de gevaarlijke variant PdeB. Het blubberraggen wordt weer eens serieus genomen!


Een aantal onbesuisde acties later worden de wonden al weer gelikt in de kleedkamer en vloeit het Achterhoekse goud weer rijkelijk door de kelen. Jezus, wat zijn we hier goed in! Na de douche snel aan de stamtafel om de pot te analyseren en oeverloos te lullen over zaken waar je niet uitkomt. Heerlijk!

Op de fiets naar huis mijmer ik al weer over de komende donderdag. Mijn knop kan niet snel genoeg weer om!

 

Vogelspin jr.

 




PS: Xenophanes, onthul je identiteit en ik vertel je hoe het mij is gelukt.

 






Beste Hepie of Michel of Miepchel, what ever

 

Dat deze wereld naar de verdoemenis gaat is zeker, maar dat het kleine strohalmpje van hoop waaraan ik mij van tijd tot tijd placht vast te houden, door jou persoonlijk zou worden omgemaaid heeft me diep geschokt.

Natuurlijk hoef ik me niet te schamen voor de door jou onthulde confidentiële feiten. Men noemt mij niet voor niets Kras. Want als ik niet Kras was dan was IK met mijn looks misschien wel Ridge als dé Ridge er tenminste niet was. Maar hij is er wel. Chris is de Ridge en hij is niet kras want dan was hij wel Chris Kras.

Of misschien was ik dan wel Piet, maar ik ben Piet niet want ik ben krasser dan Piet, ook al vindt Piet van niet en bezorgt hij mij daarom steeds krassen. Heet ik daarom soms Kras, omdat ik ooit jong en onbeschadigd was. Of ben ik Kras omdat ik wist waar Oostenrijk was. En was ik er niet het meest dan was Ridge wel Kras want die is er nog veel vaker geweest.

Stel dus dat Ridge +toch Kras was dan was hij geen Opa maar dat is hij wel net als Dirk en een heel ander stel. Maar ook Dirk is nog zo jong dat Opa en Kras dat komt voorlopig niet van pas.


Is nu met mij ook Tomba niet meer kras omdat  hij maar 4 dagen jonger was. Of geldt dat voor hem dan over 4 dagen pas. Neen Miepchel Tomba wordt nooit Kras omdat hij niet genoeg in Oostenrijk was. Dat zie je aan z’n stijl, dat ligt aan z’n heupen en niet aan de wa(x)s. Was het de was dan had hij met skiën nog veel vaker gelegen, dan was hij zeker niet Kras maar meer BELEGEN. Onze Tomba belegen, wat valt er dan van de jongeren te zeggen die steevast hijgend zijn spoor moeten volgen. De……spinnen, de Maori, Carlo en Van Damme nog menige kras zullen zij moeten incasseren voordat zij mijn leeftijdgenoot Tomba zullen passeren. Zij blijken niet kras maar groen als gras.


En welk moreel knaagdier woekert nu door het gemoed van onze echte krasse knarren Herman, Fred, Ton en Cor, of denk jij dat zit dat wel snor. Geef ze een glas, bier of vieux en ze voelen zich snel weer kras. Maar als dat nu ‘ns niet zo was dan zat er in jouw filosofie een lelijke kras.

Had je hersens een beetje laten krassen, en je had kunnen bevroeden tot welke psycho-sociale ontwrichting van de groepsstructuur zo’n simpele grap kan leiden. Wat je hebt gedaan is het avontuur met een kraslot aan gaan. Soms heb je geluk maar meestal is het snot.

Jij bent pas 51 en dus nog niet geheel toerekeningkrasbaar, maar schaadt de privacy van mijn krasdom niet meer anders moet ik mijn krasvocaat  je laten confronteren met een krasse claim.

 

Je vriend, Jan Kras

 


De generatie kloof

Beste Kras,

De generatie kloof: Daar breek ik mijn hoofd wel eens over, is het een tijdsverschil, of is het, ik ben ouder dus ik heb gelijk, is het de levenservaring?, ik weet het nog niet.

Ik ben zoekende naar het antwoord, het gebeurd vaak, dat jongere mensen een conflict hebben met ouderen. Is dit omdat jongeren eigenwijzer zijn dan ouderen, of vice versa, dat denk ik niet, "eigenwijs" het woord spreekt voor zich, eigen - wijs (- heden), dus dat kan het probleem niet zijn want iedere leeftijdsgroep kent zijn eigenwijsheden.

Zou het de levenservaring zijn, die de spirituele generatie kloof veroorzaakt, maar wat is nu levenservaring? Is dat alleen maar dat je ouder ben, ik leef langer dus heb meer ervaring in het leven.

Maar wat is ervaring als je, als de jeugdige pak weg 1 jaar voetbalt en de oudere heeft nog nooit een bal geraakt wie heeft dan de meeste levenservaring m.b.t. het voetbal.? You get my drift.


Maar een oudere heeft misschien al vele fouten gemaakt en heeft daar soms van geleerd. En probeert op zijn eigenwijze, een jongere ervan te overtuigen dat iets, wel of niet goed is voor hem.

Maar is dat wel zo? Als een oudere zijn knie blesseert met bijvoorbeeld voetballen, moet de jongere dan stoppen met voetballen? hmm. Delicate kwestie.

Maar als jongere ga ik deze vragen niet uit de weg, je bewering dat de wereld naar de verdoemenis gaat, oké heeft een kern van waarheid en ik wilde je niet je laatste strohalmpje ontnemen. Maar dat ik je met opmerkingen mijnerzijds op de het schrijven van vogelspin jr in het gastenboek je gevoelige kant diep bekrast, naar het schijnt, is uiteraard nooit mijn bedoeling geweest.

Dat ik als veel jongere, zoals je terecht opmerkt, in je schrijven, je ziel hebt bekrast, ach,dat zal toch wel meevallen.

Je bent uiteindelijk niet de oudste van het stel dus dat scheelt, maar of je de meest krasse bent, dat vraagt Vogelspin Jr. in een reactie in het gastenboek zich terecht af.


Hij kan dat hij is zelfs krasser dan ik en ik behoor volgens jou tot de jongeren en heb de nog de onbezonnenheid van de jeugd, ik vind het heerlijk zoals je me ophemelt in je schrijven geweldig .

Ik geloof ook nooit dat jij Ridge kan zijn of je dat Überhaupt zou willen, maar dit ter zijde, daar heb je de leeftijd niet voor, die is nog zo jong ondanks dat hij Opa is.

Je hoeft je er ook niet voor te schamen, ik rijk je de strohalm waaraan je refereert, want uiteindelijk hoop doet leven. Je bent beter op de ski’s dan ik, de rest trouwens ook, want ik ski niet. Dus dat moet al een kleine strohalm zijn voor je. Want veronderstel dat ik me net zo kwiek op de ski‘s beweeg, zoals ik op het veld beweeg, dan was je waarschijnlijk geheel bekrast. Maar jij bent wat dat betreft sneller op je ski’s, je gaat Kris Kras over de piste,  sneller maar minder impulsief als Tomba, maar die is dan ook jonger dan jij.  En een troost is dat er natuurlijk bij zijn die veel ouder zijn als jij, maar niet zo kras.

En dat ik tot de jeugd behoor, en nog lang geen opa ben, en veel kwieker over het veld beweegt dan jij, is een vaststelling van een feit.


Maar door je ondertekening van je brief met "je vriend, Jan Kras" was ik geroerd, ondanks de krasse taal die de brief bevatte.

Heb ik voor sommige ouderen toch veel respect en vooruit voordat kleine krasje mea, culpa, mea, mea culpa

 

Je veel, en veel jongere vriend, Hepie

Glasbak Criminaliteit


Wie kent de beroemde diender "Bromsnor" uit de spannende TV -serie Swiebertje niet, iedereen toch. De altijd mopperende dorpsagent die op de loer lag en dan brommend van achter struiken vandaan sprong" om de arme Swiebert in de kraag te vatten". Swiebertje, deze uit het hoofd van John Uit Den Boogaard ontsproten anti held en zijn eeuwige opponent Bromsnor.

Zijn bedacht, fictief, verzonnen, in ieder geval Swiebertje, maar wat blijkt Bromsnor is niet bedacht maar bestaat echt.

Ergens in een dorp in Nederland, waakt deze overijverige diender over het welzijn van de burgerij. En hij is goed in zijn werk, staat voor dag en dauw op, om zijn rondes door het dorp te lopen en de orde te bewaren.


Op een verschrikkelijke ochtend in februari "het staat een ieder nog in het geheugen gegrift" ziet de ijverige diender een vrouw zich verdacht gedragen, om en nabij de plaatselijke vijver.

Deze dame heeft een plastic tasje van Albert Heijn stevig vast, keer op keer verdwijnt haar hand in de tas en haalt hier iets wits uit. Bromsnor constateert dat het witte boterhammen zijn en dat de verdachte vrouw de eendjes voert.

Hmm, dit kan nog wel eendjes voeren "nog net geen wateroppervlakte verontreinigingsdelict" mompelt onze diender tegen zichzelf. Bromsnor slaat de dame nog enige tijd gade, want je weet nooit en ja hoor, zijn wachten wordt beloond, de dame deponeert de lege AH tas in een daarvoor bestemde afvalbak.

Bromsnor bedenkt zich geen moment en springt met gevaar voor eigen leven "de handboeien in de aanslag, de sirene loeiend aan" van achter de struiken op de vrouw af.


U bent op staande voet aangehouden of wat ijverige dienders ook moeten roepen in een dergelijk situatie en houd de vrouw staande. Haalt de bewijslast uit de vuilnisbak en constateert wat hij natuurlijk al vermoede, er zit meer in de plastiek boodschappentas, precies, twee bonnen van de eerder genoemde winkel.

Mevrouwtje dit is een ernstige overtreding, u gooit huisvuil in een openbare vuilnisbak en dat is verboden. Ik slinger u hiervoor op de bon en dan komt u nog goed weg, kosten 75 euro. Bromsnor grinnikt, en bedenkt zich: gelukkig heeft ze de boodschappentas niet op de grond gegooid, dan had hij maar 50 euro boete kunnen innen.


Nog daags erna, spreekt het opgeschrikte dorp over het heldhaftige optreden van hun eigen Bromsnor. Zelfs de wethouder roemde zijn trouwe diender, op de TV en in de krant, om zijn kordaat optreden. Want het staat in de wet dat je geen huisvuil mag weggooien in de straatprullenbakken. Dus er is heel juist gehandeld door onze Bromsnor.

De wethouder refereerde nog even aan een eerder optreden van de diender, Bromsnor had de avond ervoor nog een restauranthouder had betrapt op "glasbak criminaliteit".


Deze onverlaat haalde het in zijn hoofd om lege glazen flessen van het restaurant in de glasbak te deponeren. Dit kan echt niet volgens de onvolprezen wethouder, want dat mogen alleen particulieren. Voor de horeca geldt dit niet, die gooien het gewoon tussen het huisvuil want er is geen ruimte voor het plaatsen van een speciale glasbak voor horeca ondernemers.

Het doet me deugd, te zien, te horen, dat de Nederlandse Hermandad zich op een zodanige imposante wijze inzet voor de bescherming van ons en het milieu. Nu kunnen wij, Nederlanders zien dat dienders dit soort zware overtredingen op de juiste wijze aanpakt.

Geen reden meer om ons onveilig te voelen. Postbus 51 kan de gelden van de reclame campagnes over terroristen bestrijding gebruiken voor andere onzinnige doeleinden.

Want ik voel me veilig dankzij de intelligentie, inzet en enorme bestrijding tegen de misdaad van deze Bromsnorren.


En ik, ik slaap weer rustig;  Veilige groeten en"welterusten".

 

Xenophanes

Donder en een Lichtschicht

Het gedempte geluid van mijn voetstappen, klinkt door de stille nacht, voor sommige een heilige nacht, maar voor de meeste een stille gedempte.
De sneeuw valt met  dikke stevige vlokken uit de grijze hemel, verlicht door de oude jodium straatverlichting, kleurt de hemel oranje en wit.
Bij iedere stap kraakt in de sneeuw, maar gedempt  in de nacht. Rustig wandel ik door het park, de koude avondlucht met diepe teugen inademend, de adem die ik uitblaas drijft als een prachtige wolk, langs mijn blik omhoog.

Ik sluit even de ogen, en hoor de kinderstemmen, de kreten van de opgeschoten jeugd, het sneeuwt, het sneeuwt, hoor je stemmen vrolijk roepen. Hoelang is het geleden, dat het heeft gesneeuwd ?
Pats, een sneeuwbal spat in honderden stukje sneeuw uiteen op mijn hoofd, ik buk, grijp in de koude sneeuw, vorm een bal, kijk om me heen en zie mijn tegenstander, werp de bal ferm naar hem toe.
Ik buk opnieuw, maak een nieuwe bal, heen en weer vliegen de ballen van sneeuw, sommige treffen doel de meesten vliegen over en naast het beoogde doelwit.
Het plezier is groot dat heb ik lang niet meer meegemaakt, we zitten elkaar na, glijden uit en vallen over elkaar heen, sneeuw wordt in gezichten gesmeerd. De koude trek in mijn gezicht, rood kleuren mijn wangen.

Dan opeens, tilt mijn vader me op en zet me op de slee, hij trekt en we glijden over de paden. En ik stel me voor, dat mijn slee ontzettend hard over de weg vliegt, naar verre orden, ik voel de tinteling van de spanning en sensatie over en door mijn hele lichaam gaan. Pap, niet zo hard gilt mijn moeder ik zie haar lachen, mijn vader kijkt mij aan, rent nog harder, en onder het slaken van kreten, Joho, Joho en maakt snuivende geluiden alsof hij een rendier is. Ik heb plezier zoals ik het in jaren niet heb gehad.


Dan opeens zonder waarschuwing, een donderklap, een lichtschicht, ik kijk omhoog zie een slee, hoor bellen rinkelen, mijn vader en moeder staren stom verbaast omhoog, wat is dat, vraagt mijn moeder, terwijl ze mij oppakt en tegen zich aandrukt, mijn vader komt naast ons staan, beschermend, want dat doen vaders.
Kerstgedachten, vliegen door mijn hoofd, ik knipper met mijn ogen probeer de sneeuw tegen te houden. Zie ik het goed, dat kan toch niet,  de Kerstman, nee, ik moet gek geworden zijn, hoewel de gedachte me hoop geeft, als dit echt is?

Ik voel een natte lik op mijn handen, Ben springt tegen me op, blaft vrolijk laat de tennisbal voor mijn voeten los, ik kijk wat verdwaast om mij heen, het is stil, de sneeuw valt nu in nog grotere hoeveelheden naar beneden, ik buk me en pak de sneeuw met mijn handen, maak er bal van en gooi deze het veld op, Ben rent er achteraan, hapt in het niets.
Ik roep, kom Ben we gaan naar huis, het is koud, maar een echte witte kerst dat is zo lang geleden.
Ik draai me en loop naar huis met Ben achter me aan. We laten prachtige afdrukken achter in de verse sneeuw, welke de geluiden dempt.
Even kijk om, ik meende iemand te horen, Joho, Joho, met een glimlach om mijn lippen, stap ik het huis

binnen, koud hé, roepen de kinderen. Ja koud, maar wel een mooie en witte kerstnacht.


kerstgroeten


Xenophanes