45 plussen

V. V. O. M. A. B.



De Oudere columns


De Bondsvader

Ja, vrienden deze bestaat, ik las dit in de krant en pleurde van mijn favoriete zitje aan de bar van mijn vriend Arie.

Ha, jij hebt ook geleest zie ik, zei ARI in zijn goedste Nederlands. “Que” roep ik van schrik zijn geliefde stopwoordje gebruikend. Ik mompel, wat moet ik hier nu mee? Een bond van wetsovertreders. Wat doen die lui?  Behalve zeiken om iemand aan te klagen, hebben ze nieuwe leden nodig?

Ze behartigen de belangen van toekomstige boefjes, wetsovertreders, al dan niet achter slot en grendel of op water en brood, zoals dat in mijn jeugd ging. In die tijd deed je het al in je broek als de Hermandad op de fiets de hoek omkwam, toen was er nog ontzag voor de prinsemarij.

 

Hoe zou dat gaan bij die bond? Komt ene heer Appie van der Gun (28) (of wordt hij aan gesproken met Appie van der G? (28) ) bij de bondsvoorzitter.

Beste de ” Bondsvader”, ik zit nu 16 jaar in het vak, ben al jaren lid van het criminele gilde en moet helaas constateren dat het tegenwoordig niet echt leuk meer is om crimineel te zijn. Wat gaat u daar aan doen, onderhandelen met de juweliers en banken of iets dergelijks?

 

 Kijk, vroeger had de gemiddelde middenstander ontzag voor ons, je kwam binnen en zei dit is een overval en de alsof we de beste klanten zijn, werden de boodschappen tassen goed gevuld door de winkeliers.

Deze begreep dat wij ook hard werkende mensen zijn, die een gezin moeten onderhouden, daarna ging het mis, de liberalen werden weer wat machtiger, die rechtse kliek is tegen ons. De smeris werd strenger en de winkelier begon ons verbaal uit te schelden ga werken tuig, uitkeringstrekker van mij krijg je geen cent meer, dat is niet leuk, als je zo in je ziel wordt geraakt, door iemand die meer heeft als jij.

Wij het gilde van overvallers besloten een andere weg te bewandelen, we gebruiken gewoon wat meer aandrang  en dat hielp wel een tijdje totdat een of ander malloot besloot  je met een knuppel de winkel uit te slaan. Uiteindelijk naar goed Amerikaans gebruik zijn we dienstwapens mee gaan nemen naar het werk en wat denkt u, de winkelier heeft ook een wapen en ze schieten gewoon op ons, dat is levensgevaarlijk  veronderstel dat straks oude vrouwtjes ook wapens hebben, dan wordt van je scooter geschoten als je het handtasje wilt pakken.

 

Nee, dat kan echt niet hoor daar moeten we iets aan doen en dan heb ik het niet over het verplichten van het in bezit zijn van een wapenvergunning, tja als de middenstander een wapenvergunning moet kunnen laten zien, dan kun je op je vingers natellen dat ze na een tijdje ook bij ons gaan controleren, daar moet je al helemaal niet aan denken.

Je kent dat wel gelijke gevallen gelijke rechten, dat hoeft niet hoor dat is nu heel goed geregeld, bij een bedrijfsongeval krijgen wij een goede zorg, kost en inwoning.

Maar er moet echt een einde gemaakt worden aan het wapengeweld van de winkeliers, er is geen lol meer aan mijn werk, ik ga met tegenzin aan het werk, ondanks dat ik het geld hard nodig heb.

 

Mijn voorstel is ga om te gaan staken, wij overvallen niemand meer totdat het voor ons weer veilig is om een winkeltje, woning, of oud vrouwtje te overvallen.

Vindt u dat ook een goed idee “Bondsvader”

 

Veilige groeten, 

  

Xenophanes

 

45 PLUSSEN 


AL rijdend op mijn tweewieler moest ik denken aan het verzoek van één van deze wat oudere lieden om, als ik tijd heb, af en toe een column te schrijven. Ze gaan een website open en om de boel wat op te vrolijken hebben ze ook een pagina met een column, welke toch regelmatig gevuld zou moeten worden.

   

Dus vrienden en vriendinnen van Vredenburch laat deze kans u niet ontglippen en treed toe tot het gilde der schrijvers en columnisten en laat u verleiden tot het maken van op- en aanmerkingen middels het schrijven van een column.

Maar aldus de pedalen rond draaiend, richting ons bekende burchtje probeer ik mij te bedenken wat ik voor deze Plussen kan opschrijven, voor de eerste column op hun site.






Het is niet eenvoudig, het zijn 45 plussers, oude vermoeide mannen, geen humor. Zitten alleen maar op Donderdagavond een biertje te drinken of op zondag op de tribune als het eerste thuis speelt, al dan niet welgemeend hun voetbalkennis te spuien aan een ieder die het wel of niet wil horen. Opmerkingen makende aan het adres van wie zich dit wil aantrekken.


Op de burcht aangekomen loop ik door het gangetje bij de kleedkamers en uit kleedkamer 3 hoor ik een gelach komen, ik gluur om het hoekje en zie de mannen van de 45 + zittend en zwetend, aan hun biertje lurken. Het lijken wel voetballers en ze blijken ook nog gevoel voor humor te hebben.

Er wordt veel gelachen in die kleedkamer de ene anekdote na de ander vult de ruimte in de kleedkamer, er wordt hartelijk gelachen om dirk die opa wordt.


Je zult begrijpen dat hierover de nodige opmerkingen aan zijn adres gespuid worden, deze zal ik hier niet herhalen want klein(e)kinderen zullen de site van hun opa’s wellicht ook lezen en een beetje privacy is ook op zijn plaats.   

Op de terug weg naar huis rond een uur of 10.00 (ik ga altijd vroeg weg) een stevige wind tegen, terwijl ik de pedalen rustig doch stevig in rondte trap ,bedenk ik mij, misschien als ik later groot ben wil ik wel lid worden van deze geweldige groep ouwe lullen.

Het schijnt moeilijk te zijn om langs de ballotage commissie te komen, ze hebben strenge regels, er is zelfs een reglement. Dat wordt al naar gelang de situatie aangepast.

Hoewel er ook enkele jongeren lid zijn geworden, HOE IS JE DAT GELUKT VOGELSPIN Jr. ?

Erg gemakkelijk zijn de heren niet maar ik probeer het als ik 34 word, als ik 35 word net zolang tot ik lid mag worden.

      

Jongens succes met site, voetbal, bier en Oostenrijk.






   

Xenophanes 

De Ambtenaar


Over het algemeen, vriendelijke aardige mensen, maar pas op! Zodra er regels bedacht worden, of als er service verleend moet worden, erger nog, de regels moeten worden nageleefd.Dan veranderen deze ambtenaartjes in monsters, waar niet mee te communiceren valt.  Het volgende zal je maar gebeuren,wat een vriend van mij is overkomen, hij heeft twee studerende kinderen, op zichzelf al een kostbare hobby, maar als het IBG zich er mee bemoeit, berg je dan maar.

Gemiddeld krijgt hij ongevraagd twintig brieven per jaar en dan heeft het niet over zijn kinderen, maar zijn vrouw en hij

Ieder jaar geeft hij op wat hij verdient en daaruit concludeert een ambtenaar dat hij gemiddeld per maand 136,87 euro per kind moet bijdragen aan levensonderhoud. Hij was het hier niet mee eens, en besluit te bellen met het IBG, nadat hij enige telefonische obstakels heeft overwonnen.Krijgt hij uiteindelijk de verantwoordelijke ambtenaar aan de telefoon.En valt met de deur in huis; hoe heeft u berekend dat ik dit bedrag per maand per kind kan missen?

Als waarschijnlijk standaard antwoord krijgt hij te horen; daar hebben we regels voor, das mooi zegt hij, houden deze regels dan ook rekening met, dat ik; verzekeringen, boeken, collegegelden en niet te vergeten het eten, dat we voor deze twee uitgehongerde tot volwassen aan het opgroeiende kinderen, betaal?

Dan heb ik het nog niet over hypotheken, belastingen en andere lasten welke ik ieder maand moet ophoesten.

Uh, nee, daar houden we geen rekening mee. Dat vind ik niet erg verstandig, deel ik de ambtenaar mede, want het moet wel betaald worden of kan ik het terug vorderen bij het IBG?


Eh, nee, dat kan niet. Ben ik verplicht dit bedrag iedere maand aan mijn kinderen te betalen?  Ze zullen het wel op prijs stellen, denk ik, want ze komen altijd te kort, net als ik overigens houden zij ook steeds meer maand over aan het einde van het salaris, maar dit terzijde. Nee hoor; zegt de ambtenaar vrolijk het is geen verplichting, wij rekenen dit alleen maar uit en delen u dit mede, wilt u dat dan voor mijn niet meer doen, dan houdt u misschien tijd over voor zinnige zaken snauw ik de ambtenaar toe.

 Eh...Maar goed beste ambtenaar hiermee komen we niet verder, ik heb nog een probleempje, misschien kunt u dit wel oplossen. Ieder jaar krijgen mijn vrouw en ik een brief van u met de vraag of wij nog een studieschuld hebben. Ja, zegt de ambtenaar dat moeten wij ook weten in verband met de eerder genoemde berekeningen, ik besluit hier niet op te reageren. De ambtenaar;  ik ga u doorverbinden met de ambtenaar die hier, let op! Verstand van heeft. Goedemiddag, met de ambtenaar die er verstand van heeft; klinkt het aan de ander kant van de hoorn, ik heb u vraag begrepen, dat is mooi om te horen, dan lossen wij dit snel op.

Dat denk ik niet meneer, zegt de ambtenaar; waarom dan niet reageer ik verbaast u, kunt ergens in het systeem met een druk op het toetsenbord of gewoon met een pen, op een kaart een aantekening maken.Overigens "beste ambtenaar" hebben wij geen studie schuld. Wij stammen uit een generatie welke nog nagenoeg gratis en lang mochten studeren, voordat het IBG zich er mee ging bemoeien. En als wij na 40 jaar nog steeds niet alles zouden hebben terug betaald, dan deugd er volgens mij iets niet aan het terug betaal systeem bij u merk ik op.


Zo eenvoudig is dit allemaal niet, prevelde de ambtenaar, het systeem is niet voorzien van dit soort noodzakelijke zaken. Ik kan dus geen vinkje zetten bij, de vraag studie afbetaald ja / nee of een aantekening maken heel ouderwets op een kaart met pen. Dus u en nog een paar honderdduizend vader en moeders ouders en/ of verzorgers blijven deze brieven ontvangen.Verschrikt roep ik uit; dan krijgen mijn achter, achter, achter, kleinkinderen zeer waarschijnlijk brieven met de vraag of overgrootvader zijn studie wel heeft afbetaald?

Beste ambtenaar misschien een tip voor in de ideeënbus, schaf al die rare brieven af en maak het wat eenvoudiger, dan zie ik er nog van komen dat mijn kleinkinderen gratis en lang mogen studeren.De rillingen lopen over mijn rug er zijn nog veel meer instanties zijn die de burger last bezorgen met de administratieve dwang en regelgeving van de regering en ambtenaar. Zonde van het geld.


Ambtelijke groeten


Xenophanes

 

Onheilstijdingen


 Arie, geeft mij een biertje, "Que" roept de halve zool in het Spaans, niemand begrijpt waarom, hij spreekt geen woord Spaans, weet niet eens dat het Spaans is, sterker nog  hij is zelfs nog nooit in Spanje geweest.

Hij zet een biertje met een mooie schuimkraag voor me neer, ik kijk verveeld voor me uit en wil een slok nemen om mijn schrijversblok weg te spoelen.

 

He Xenos; fluistert Arie, die glijgleuf van mij wil gaan trouwen, ik lazer van schrik, bijna van mijn kruk. Ik kijk opzij; naar "de geblondeerde engel" van mijn grote vriend Arie .

Heupwiegend komt ze naar ons toegelopen, waarbij haar rokje "wat nog steeds, niet veel groter is dan het bandje van mijn polshorloge" nog iets verder om hoog kruipt. Arie kijkt gelukzalig, naar zijn gierdoos. Ik kijk ontzet opzij. Gefeliciteerd, wanneer is deze hoogtij gebeurtenis, ergens in 2210.

Nee, zegt zijn scheerdoos, dat gaat veel eerder plaatsvinden. Dat meen je niet, dat ik dat nog mag meemaken, Arie gaat trouwen, dat zal me een rouwfeest worden. Ja, zegt ze gelukkig een heel mooi trouwfeest.

Dat zei ik niet, maar ze hoort me niet en loopt met een verhoogde vochtigheidsgraad naar de kleine keuken achter in het cafe.

 

Maar goed Arie, waarom heb ik het genoegen om van deze onheilsboodschap op de hoogte te worden gebracht, een bijzondere, bijna gemene glimlach verschijnt om zijn lippen, jij mag onze getuige zijn.

Ik donderstraal nu echt van mijn kruk af, ik lig er bij alsof een fust heb geleegd, maar ik heb nog niet eens van mijn biertje geproefd.

Arie komt achter zijn tap vandaan, gaat het Xeno en ik reageer nog al verward, waar ben ik wie ben ik. Ik zie, dat je het Xeno al gevraagd hebt, zegt; zijn snoepdoos olijk, ja maar nog niet of hij mij bij de 45 plussen wil introduceren.

 

Het licht gaat bij mij nu helemaal uit, maar voordat de EHBO-doos van ARIE, op mij haar cursus reanimeren kan uitproberen, spring ik overeind, en ga weer snel op mijn kruk zitten, voor ik opnieuw plat ga.

Wat moet jij in godsnaam bij de 45 plussen, vraag ik stom verbaasd en nog steeds trillend op mijn kruk, van de onheilstijding. Hij moet wat afvallen voor dat we gaan trouwen mompelt zijn blije doos.

 

Je bent mijn beste vriend Arie, maar dat kan ik die jongens niet aandoen, je kunt niet voetballen, je weet niet eens wat een bal is, en je grootste min punt is dat je geen bier lust.

Zou dat tegen mij werken?  Ik weet het zeker.

En je weet ik kan voetballen en ik drink graag een biertje, maar zelfs ik kom niet door de ballotagecommissie "Capise" Que?, ik gooi snel wat munten op de bar en vertrek zo snel mogelijk, voordat ze zijn gevallen, bij ARIE.

  

Huwelijkse groeten

Xenophanes

De vibrator

Een beetje aan de vroege kant kom ik het buurtcafé van mijn rechtse vriend "Arie" binnen wandelen, zoals altijd begroet ik hem met; "zo randdebiel geef mij een gele rakker" en hij antwoord steevast met zijn onvolprezen gehaaidheid in de Nederlandse taal met "Que"

Zijn vriendin "Trudy" beter bekend als de Skibox, strijkt met haar hand door het geblondeerde haar, werpt mij een wulpse blik toe, welke ik ontwijk als of het een hondsdolle poes is.

Zal ik hem voor je inschenken?  Liever niet mompel ik, maar dat is bij haar aan dove vrouws oren gericht. Ze komt naar mijn tafel gelopen met de pils in haar hand. Hoe vind je mijn rokje? Ik kijk haar verbaast aan, noem je dat een rokje, een smal horlogebandje is groter dan wat jij een rokje noemt.

 

Ze trekt haar neus op en loopt mopperend weg, maar laat gelukkig mijn biertje op de tafel staan.

Ik neem een ferme slok en lik het schuim uit mijn snor. Arie komt naar mijn tafel toe, na wat opmerkingen te hebben gemaakt over bejaarden die het keukenhof hebben bezocht, zegt: “hij” Xeno, jij kent toch wat mensen bij die 45 plussen. Ja, maar wat wil jij daarmee, qua leeftijd zou je er bij kunnen, maar je conditie is nog slechter dan die van een bejaarde wijkagent van 106, zeg vriendelijk tegen hem.

 

Hij zegt het is eigenlijk niet voor mij, maar voor Trudy.

Heeft ze dan "voetbalkwaliteiten", vraag ik stom verbaast.

 

Dat weet ik niet, maar sinds ze heeft gelezen dat jouw club een vibrator heeft, wil ze daar alles over weten en aangezien jij die jubileum 45+ club goed kent, dacht kom ik vraag het aan jou. Mijn ogen vol vraagtekens en zonder dat ik het in de gaten heb roep ik "QUE"

Een vibrator beste Arie; waarom zouden we op mijn clubje een vibrator hebben? Tja, dat weet ik ook niet, het stond in de krant en op de site.

 

En nu wil ze dat ik lid wordt, want ze is nieuwsgierig hoe, waarom, en wie de vibrator gebruiken.(tja dat zou ik ook wel willen weten) Jullie voorzitter was er erg blij mee toen hij de vibrator kreeg van de commissie 45. Mijn gezicht toont een groot vraagteken.

Weet je dat, dan niet. Op het jubileumfeest hebben jullie een vibrator gehad, voor algemeen gebruik bij calamiteiten, van de commissie 45. (Nu weten jullie gelijk waarom ik Arie een randdebiel noem en van zijn Trudy een niet al te hoge pet op hebt)

Eikel" het is de Jubileum commissie 75 Jaar, die een Cadeau hebben gegeven aan de vereniging.

Geen "VIBRATOR"  maar een defibrillator.

Hoewel het apparaat voor jou en je Trudy het zelfde effect kan geven, een enorme stroomstoot en je bent van een bijna dooie lul in hogere sferen terug op aarde naar het kleine eikeltje wat je nu bent.


 

Trillende groeten

Xenophanes