45 plussen

V. V. O. M. A. B.
 

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

Is een lp uit 1967 van The Beatles, is het achtste studio album van de Beatles en behoort tot de belangrijkste en invloedrijkste albums aller tijden, omdat dit een van de eerste lp's was die zich, door de opvallende hoes, innovatieve opnametechnieken, experimenten met nieuwe invloeden uit verscheidene muziekstijlen en -genres meer presenteerde als een artistiek werk dan als een verzameling liedjes.

Nadat besloten geen live optreden meer te verzorgen en nog alleen muziek op de plaat te zetten, Revolver was de opstap naar totaal vernieuwende muziek na dit baan brekende muziek werk volgde Sgt.Pepper”s lonely hearts club band

Het album is tevens een van de eerste conceptalbums. De opnamen duurden van 6 december 1966 tot en met 3 april 1967 (ongeveer 700 uur), het mixen was klaar op 21 april. De lp kwam op 1 juni 1967 officieel uit in het Verenigd Koninkrijk, maar hij was door toedoen van discjockey John Peel al op 12 mei te horen op zee zender Radio London.[3]

Op Sgt. Pepper staan enkele belangrijke Beatle-nummers, waaronder de titeltrack, A Day in the Life, When I'm Sixty-Four, Lovely Rita, With a Little Help from my Friends (later succesvol gecoverd door Joe Cocker) en Lucy in the Sky with Diamonds. Het album zelf laat invloeden horen uit verscheidene hoeken, waaronder muziekinstrumenten uit India, de klassieke muziek, psychedelische muziek en rock-'n-roll. Paul McCartney noemde de albums Pet Sounds van The Beach Boys en Freak Out! van Frank Zappa als de twee grootste inspiratiebronnen voor Sgt. Pepper.

Het vermeende drugsgebruik van The Beatles kwam volgens velen tot uiting in het nummer Lucy in the Sky with Diamonds. Hoewel Lennon dit ontkende en dat het gebaseerd is op een tekening van Julian zijn zoon.

Paul McCartney stelde voor om een plaat te maken onder veen andere naam de Sgt, Pepperband en vanuit hier is de band gaan werken en experimenteren met geluid en muziek er staan heel veel styijlen op de plaat van rock-tot indiaanse muziek

 Alle nummers zijn geschreven door Paul McCartney en/of John Lennon, en dus toegeschreven aan Lennon-McCartney, tenzij anders aangegeven.

1.    Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" is een nummer van The Beatles, geschreven door Paul McCartney (toegeschreven aan Lennon-McCartney), afkomstig van het gelijknamige album. Het nummer komt twee keer voor op het album: als openingsnummer (overgaand in "With a Little Help from My Friends") en als "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)", het voorlaatste nummer (overgaand in "A Day in the Life". De tekst introduceert de fictieve band die optreedt in het album en kondigt die band af aan het eind.Sinds de oorspronkelijke albumuitgave is het nummer ook uitgebracht op singles en compilatiealbums en is het uitgevoerd door enkele andere artiesten, waaronder Jimi Hendrix en U2.

2.    With a Little Help from My Friends

With a Little Help from My Friends  Het werd geschreven door het schrijversduo Lennon-McCartney voor Beatles-drummer Ringo Starr. Het nummer werd in 1968 gecoverd door Joe Cocker, die met het nummer een wereldwijde hit had.  Het idee voor With a Little Help from My Friends was afkomstig van Paul McCartney.McCartney en John Lennon werkten daarna samen aan het vervolmaken van het nummer in Lennons huis in Weybridge, Engeland .De liedtekst van het nummer is grotendeels in de vorm van een gesprek tussen Starr en de overige drie Beatles, waarbij zij telkens een vraag stellen en Starr antwoord geeft. Zo zingen de drie Beatles de door John Lennon geschreven regel"What do you see when you turn out the light?", waarop Starr antwoordt met "I can't tell you, but I know it's mine".

Op verzoek van Starr werden de openingsregels van het nummer, die eerst luidden "What would you do if I sang out of tune? Would you stand up and throw tomatoes at me?", veranderd in "What would you think if I sang out of tune? Would you stand up and walk out on me?". Starr was bang dat hij anders bij elk concert bekogeld zou worden met tomaten. Iets dergelijks was namelijk ook gebeurd toen George Harrison zich tijdens een interview had laten ontvallen dat The Beatles van jelly beans hielden

3.    Lucy in the Sky with Diamonds

Lucy in the Sky with Diamonds is een nummer van The Beatles dat verscheen op het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Het nummer is geschreven door John Lennon, met hulp van Paul McCartney.Het nummer heeft een vrij complexe (maatwisselingen, modulaties) begeleiding onder een vrij simpele, bijna monotone eerste stem. Dit geeft de muziek een nogal psychedelische sfeer mee die alleen maar wordt bevestigd in de tekst (cellophane flowers, newspaper taxis).

Het intro van Lucy in the Sky with Diamonds is misschien wel een van de bekendste intro's. Het intro is gespeeld op een Lowrey DSO Heritage Deluxe-orgel. Dit orgel met ingebouwde lesliespeaker, chorus en reverb zorgde voor de wazige psychedelische sfeer. Anno 2009 zijn er wereldwijd nog maar enkele Lowry Heritage-orgels te vinden.

Lennon zou het liedje geschreven hebben nadat Julian Lennon (zijn zoontje) hem een tekening liet zien die hij Lucy in the Sky with Diamonds noemde. De Lucy op de tekening was Lucy O'Donnell, een klasgenootje van Julian die toen nog in de kleuterklas zat. Hij maakte in 1966 deze tekening van de toen driejarige Lucy. Hij bracht die bij zijn vader en gaf er de volgende uitleg bij: "That’s Lucy in the sky with diamonds". De zin werd het begin van het lied. In 2007 erkende Lucy in een interview op de BBC-radio dat zij de Lucy was uit het liedje. Ze leed aan de ziekte Lupus en overleed op 28 september 2009 op 47-jarige leeftijd Julian Lennon is sindsdien beschermheer van de St. Thomas Lupus Trust dat onderzoek naar deze ziekte financiert.

Volgens sommigen zouden de initialen in de titel een referentie zijn aan de drug lsd, waarmee The Beatles, en met hen vele andere artiesten, experimenteerden. Hoewel zowel John Lennon als George Martin dit idee hebben ontkend en bespot, deed de BBC de song in de ban. Paul McCartney heeft wél verschillende keren gezegd dat het lied over LSD gaat. Marketing stunt ?

4.    Getting Better

Getting Better is een lied van de Britse popgroep The Beatles. Het lied werd op 1 juni 1967 uitgebracht op het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.[1] Getting Better werd geschreven door Paul McCartney met hulp van John Lennon.

In 1964 verving Jimmy Nichol enige tijd Ringo Starr als drummer van The Beatles tijdens hun wereldtournee omdat Starr geveld was door een amandel- en keelontsteking.[4] Volgens Beatles-biograaf Hunter Davies herinnerde Paul McCartney zich, tijdens een wandeling met zijn hond Martha, dat Nichol regelmatig de zinsnede "It's getting better" gebruikte. Dit vormde de inspiratie voor het lied Getting Better.

Getting Better is een poging van McCartney om een vrolijk optimistisch lied te schrijven bedoeld om zichzelf en anderen op te vrolijken.Toch bevat het lied ook enkele duistere, pessimistische elementen. Getting Better bevat bijvoorbeeld een couplet ("I used to get mad at my school...") dat verwijst naar McCartney's en Lennons negatieve ervaringen met school en docenten In een volgend couplet, naar eigen zeggen aangedragen door Lennon, wordt verwezen naar mishandeling en huiselijk geweld ("I used to be cruel to my woman..."). Ook in het refrein van het lied is de tegenstelling tussen optimisme en pessimisme te horen. McCartney neemt de optimistische kijk voor zijn rekening ("It's getting better all the time"), terwijl Lennon de pessimistische kijk verwoordt ("It can't get no worse").Het couplet is daarmee een goed voorbeeld hoe Lennon en McCartney elkaar aan konden vullen. McCartney zegt hierover:

Aanhalingsteken openen I was just sitting there doing 'Getting better all the time' and John just said in his laconic way, 'It couldn't get no worse,' and I thought, Oh, brilliant! This is exactly why I love writing with John...

5.  Fixing a Hole

Fixing a Hole is een lied dat in 1967 werd uitgebracht op het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van de Britse popgroep The Beatles.Het nummer staat op naam van het schrijversduo Lennon-McCartney, maar werd door Paul McCartney geschreven.Ten tijde van het verschijnen van Fixing a Hole, werd het nummer bekritiseerd omdat het verwijzingen naar het gebruik van heroïne zou bevatten, iets dat McCartney heeft ontkend. Over de achtergrond en betekenis van Fixing a Hole doen verschillende verhalen de ronde. Sommigen geloven dat het nummer gaat over McCartney's boerderij in Schotland, waarvan het dak gerepareerd diende te worden. Dit is echter door McCartney ontkend.

Anderen geloven dat het nummer verwijst naar het gebruik van heroïne.[4] In de Engelse taal, kan "a fix" verwijzen naar een shot heroïne. McCartney heeft zelf aangegeven dat hij in het nummer verwijst naar de effecten van het gebruik van marihuanaIn het nummer lijkt McCartney te schrijven over hoe drugs zijn gedachten de vrije loop laten en zijn percepties veranderen.[6] Dit thema keert vaker terug in de nummers van McCartney uit deze periode, bijvoorbeeld in Got to Get You into My Life.

McCartney heeft zelf in een interview uit 1967 aangegeven dat het nummer ook verwijst naar de fans die regelmatig dag en nacht voor zijn huis aan Cavendish Avenue in Londen stonden De regels "See the people standing there, who disagree and never win, and wonder ,And never ask me why they don't get past my door, verwijzen de argwaan die McCartney koesterde voor deze fans

6.    She's Leaving Home

Het lied is voornamelijk geschreven door Paul McCartney[1], maar Lennon hielp met de tekst in het refrein met regels als "We sacrificed most of our lives / We gave her everything money could buy / Never a thought for ourselves...". Het lied gaat over een meisje dat op een vroege ochtend weg loopt van huis. Het is een van de weinige nummers waarop niemand van The Beatles een instrument bespeelt. De enige leden van The Beatles die erop te horen zijn, zijn John Lennon en Paul McCartney.

Paul McCartney las op een ochtend in een krant het bericht over het dan 17-jarige meisje Melanie Coe dat van huis weggelopen was. Toevallig had McCartney haar drie jaar eerder ontmoet tijdens de opnames van het Britse televisieprogramma Ready Steady Go.

7.    Being for the Benefit of Mr. Kite!

Op 31 januari 1967 waren The Beatles in Knole Park nabij de Engelse plaats Sevenoaks om daar opnamen te maken voor videoclips van Strawberry Fields Forever en Penny Lane.[In een antiekzaak in Sevenoaks kocht John Lennon die dag een affiche waarop bekend werd gemaakt dat op dinsdagavond 14 februari 1843 het circus van Pablo Fanque de plaats Rochdale aan zou doen Pablo Fanque, geboren als William Darby, was de eerste zwarte circuseigenaar van Groot-Brittannië Op het affiche wordt melding gemaakt van Mr. Kite, William Kite, een in die tijd beroemde circusartiest. Op het affiche wordt vermeld dat Mr. Kite zal koorddansen. Daarnaast vermeldt het affiche ook Mr. Henderson, die 21 salto's zal maken, en het beroemde paard Zanthus. De tekst op het affiche vormde de inspiratie voor Being for the Benefit of Mr. Kite!. Lennon gebruikte wel vaker bronnen zoals kranten en affiches als basis voor zijn nummers (zoals bijvoorbeeld bij A Day in the Life en Happiness I a Warm Gun[). Volgens Lennon stond hij onder tijdsdruk om nummers te schrijven voor het nieuwe album van The Beatles, waardoor hij op het idee kwam om de tekst van het affiche te gebruiken voor een nieuw lied. Over het algemeen wordt aangenomen dat het nummer vooral door Lennon werd geschreven omdat hij de zanger van het nummer is, maar Paul McCartney heeft beweerd dat hij heeft meegeschreven aan het nummer.

Hoewel de liedtekst grotendeels overeenstemt met de tekst op het affiche, zijn er toch enkele kleine verschillen aan te wijzen. In de liedtekst springt Mr. Kite over mannen en paarden, door hoepels en een brandend okshoofd, terwijl op het affiche staat dat Mr. Henderson dit doet. Ook de plaats en dag waarop het circus gehouden zal worden verschilt. In het lied is het circus op zaterdag in Bishopsgate, terwijl op het affiche het circus op dinsdag in Rochdale is. Daarnaast heet het paard in het lied geen Zanthus, maar Henry. Ten slotte maakt Mr. Henderson in het lied geen 21 salto's, maar slechts tien

Kant 2

1.    Within You Without You       (Harrison)

Within You Without You is een nummer dat geschreven is door George Harrison, en is geïnspireerd op de Indiase muziek, waardoor Harrison gefascineerd was geraakt. Bij de begeleiding werden onder andere sitar, dilruba en tabla gebruik

Op de dubbel-cd Anthology 2 uit 1996 staat een instrumentale versie van het nummer.

2.    When I'm Sixty-Four

In het nummer zingt een jonge man die zich richt tot zijn geliefde. Het gaat over het samen oud worden. De leeftijd 64 was ten tijde van het schrijven van het nummer de pensioenleeftijd in Groot-Brittannië.

Er konden weddenschappen worden afgesloten of "When I'm Sixty-Four" op 18 juni 2006, de datum waarop Paul McCartney 64 jaar oud werd, een nummer 1-hit zou worden. Dit is echter niet gebeurd, het nummer is namelijk niet heruitgebracht.

3.    Lovely Rita

McCartney kreeg de inspiratie voor het nummer tijdens een wandeling in de buurt van Liverpool naar aanleiding van een artikel in de krant over parkeerwachten.Parkeerwachten waren in 1967 een relatief nieuw fenomeen in Engeland. Met name de Amerikaanse benaming voor een vrouwelijke parkeerwacht, 'meter maid', sprak tot McCartneys verbeelding.Later beweerde een parkeerwacht dat McCartney het nummer over haar had geschreven nadat zij hem een bekeuring had gegeven. McCartney ontkent dit echter.[

4. Good Morning Good Morning

In zijn landhuis in het gebied rondom de plaats Weybridge leidde Lennon de periode die daarop volgde een saai en ontevreden leven, waarin hij veel sliep en televisie keek. Lennon vond zijn leven saai en was ook niet tevreden met zijn huwelijk met zijn vrouw Cynthia De saaiheid van het leven is het hoofdonderwerp van Good Morning Good Morning]

Lennon had de gewoonte om fragmenten en zinsneden uit de media in zijn liedteksten te gebruiken, zoals bijvoorbeeld bij Being for the Benefit of Mr. Kite![2], A Day in the Life en Happiness Is a Warm Gun[. Zo ook bij Good Morning Good Morning. De tekst van een commercial van Kellogg's cornflakes werd door Lennon gebruikt voor het "Good morning, good morning"-refrein In de liedtekst wordt daarnaast in de regel "It's time for tea and meet the wife" verwezen naar de BBC-serie Meet the Wife.

5.. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)

Zie titel song

6.  A Day in the Life

Het eerste gedeelte staat voor wat betreft de oorsprong ter discussie. Er wordt wel gedacht dat daarin wordt gerefereerd aan de kort tevoren aan de gevolgen van een verkeersongeluk overleden Tara Browne, vriend van de Beatles en publiek bekend als erfgenaam van het Guinness-imperium: "He blew his mind out in a car. He didn't notice that the lights had changed".

Voor het laatste gedeelte van het lied haalde Lennon inspiratie uit de krant The Daily Mail waar eind 1966 berichtgeving was over gaten in het landschap bij Blackburn, in het graafschap Lancashire. McCartney leverde het middelste stuk, een compositie met piano die hij nog had liggen. Lennon vond dat zijn eigen bijdrage nog niet af was, en McCartney suggereerde dit gedeelte in te voegen.

De opnames startten op 19 januari 1967 met als voorlopige titel In the Life of..., vlak na de opnames in de voorafgaande weken van Strawberry Fields Forever en Penny Lane. De drie gedeeltes van het lied werden gescheiden door een 24-maats brug. Wat daar precies tussen moest komen, was aanvankelijk niet duidelijk en werd voorlopig door een op de maat begeleidende piano ingevuld; op de achtergrond telt roadie Mal Evans mee. Aan het slot van dit tussenstuk ging een wekker af, waarna het volgende gedeelte begon. Naar een idee van McCartney werd uiteindelijk besloten de twee tussenstukjes op te vullen met een aanzwellend orkestraal stuk. Op 10 februari 1967 werd het idee verwezenlijkt met hulp van 40 man sterk orkest. Een partituur was niet aanwezig, de muzikanten werd verzocht zo veel mogelijk geluid met alle instrumenten (voornamelijk blazers en strijkers) te maken, aanzwellend van laag naar hoog.

Producer George Martin beschreef later zijn instructies aan het verbaasde orkest als volgt:

Ik schreef voor elk instrument in het orkest de laagst mogelijke noot, met aan het einde van het tussenstuk de hoogst mogelijke. Toen plaatste ik de overige noten met een opgaande lijn ertussen en zei de orkestleden ongeveer hoe te spelen. De orkestleden keken me vervolgens aan of ik gek was geworden.[1]

Aanvankelijk wilde McCartney een orkest van 90 man, maar dat bleek onmogelijk. Uiteindelijk werden vier verschillende opnamen overdubd tot een groot massief crescendo.

Het lied bestaat aldus uit drie stukken, door Lennon en McCartney onafhankelijk van elkaar gecomponeerd, gedeeltelijk geïmproviseerd (orkest) en aan het slot een aanhoudend pianoakkoord. Dat laatste stuk kwam pas aan het slot van de opnames aan de orde. Lennon zingt het eerste en derde stuk, McCartney neemt het middensegment voor zijn rekening.

Het lied eindigt met een van de beroemdste slotstukken uit de muziekhistorie: met hulp van meerdere piano's wordt een lang slotakkoord aangeslagen, met een duur van 50 seconden.[2] In eerste instantie was het de bedoeling iets met stemmen te doen, maar over eerdere opnamen bleek men niet tevreden, het gaf te weinig impact.

A Day in the Life is een van invloedrijkste nummers van the Beatles. Door veel fans wordt het als een van de hoogtepunten uit hun oeuvre beschouwd, om uiteenlopende redenen: het experimentele karakter, de unieke maatvoering binnen de song, het drumwerk van Ringo Starr, de orkestrale experimenten.

Hiermee is de lp nog niet afgelopen. Het lied wordt gevolgd door een fluittoon van 15 kHz gedurende enkele seconden, voor de meeste mensen onhoorbaar. En als de grammofoon dan nog niet automatisch is afgeslagen, klinkt er uit de eindgroef een steeds herhaald, onverstaanbaar gebabbel.


De titelsong, en ook de reprise daarvan, lijken met publiek te zijn opgenomen. De titelsong gaat naadloos over in With a little help from my friends. Andere nummers staan op zichzelf.

John Lennon wilde na het slotakkoord van A day in the life een voor de meeste mensen onhoorbaar hoge fluittoon van enkele seconden toevoegen, waar een hond wel op zou kunnen reageren. Dit geluid, afkomstig van een hondenfluitje, is wel aanwezig op de eerste maar niet op latere persingen. Op de meeste geluidsinstallaties uit die tijd kon het niet gereproduceerd worden. Pas met de cd-uitgave van 1987 en de daarop gebaseerde versies op andere geluidsdragers keerde het terug.

In de eindgroef van de grammofoonplaat klinkt een onverstaanbaar babbelend geluid dat steeds na 2 seconden (de omwentelingstijd van de plaat) wordt herhaald. Het wekt de indruk een fout te zijn bij het snijden en persen van de grammofoonplaat. Het gebabbel is natuurlijk alleen hoorbaar als de gebruikte platenspeler niet automatisch afslaat. Op de cd-versie is dit alles ook hoorbaar, maar is het om technische redenen niet mogelijk dat het gebabbel eindeloos duurt.

 

De platenhoes,

die een Grammy Award won, was ontworpen door Peter Blake en Jann Haworth. De artdirector was Robert Fraser, in samenwerking met Paul McCartney, terwijl Michael Cooper fotografeerde.

De voorkant van de hoes is zeer bekend en vaak geparodieerd. Op de collage staan zo'n 70 foto's van verscheidene beroemdheden afgebeeld. Op verzoek van George Harrison stonden er ook enkele Indiase goeroes tussen. Ook stonden er vier wassen beelden van de vroege Beatles tussen. Deze waren geleend van Madame Tussauds.

De echte Beatles staan vooraan in het midden, gekleed in satijnen militaire uniformen in vier verschillende opvallende kleuren (Lennon in het geel, Starr in het paars, McCartney in het blauw en Harrison in het rood). De binnenkant van de hoes zou aanvankelijk worden ontworpen door The Fool, een Nederlandse ontwerpgroep. Hoewel hun ontwerp door de Beatles zelf positief werd ontvangen werd het aanvankelijke ontwerp door anderen aangepast en bewerkt. Alle (levende) op de hoes afgebeelde personen moesten een verklaring tekenen waarin zij aangaven geen bezwaar te hebben tegen deze afbeelding en geen financiële vergoeding te zullen eisen. De meeste personen gaven deze verklaring ook, diegenen die niet instemden werden van de hoes verwijderd.

Sgt. Pepper was een van de eerste platen waarbij de songteksten op de achterzijde geprint stonden.

Het album Their Satanic Majesties Request van The Rolling Stones uit 1967 is volgens henzelf het antwoord van de Stones op het album van de Beatles.Ook dit is gedeeltelijk een psychedelisch rockalbum en bij de productie ervan had LSD een grote invloed.

Michael Cooper fotografeerde ook van Elk van de vier Beatles mocht een aantal personen uitkiezen voor op de cover. Harrison ging voor Indische invloeden, Lennon koos voor een overleden ex-Beatle en McCartney wilde een Duitse componist. Starr had geen uitgesproken voorkeur en vond eigenlijk alles wel prima. "Om ons in te leven in de Sgt. Pepper's band, begonnen we na te denken over wie onze helden zouden kunnen zijn," vertelt McCartney. "Dat kon echt iedereen zijn." Een aantal bekende personen (waaronder Mahatma Gandhi, Adolf Hitler en Jezus Christus - allemaal ideeën van John Lennon) werd op het laatste moment van de cover geschrapt. Maar wie staan er nou allemaal wél op? We hebben ze hieronder allemaal voor je op een rij gezet.

 

1. Sri Yukteswar Giri (1855 – 1936)

Indiase goeroe van onder meer Paramahansa Yogananda. Die liet op zijn beurt weer miljoenen westerlingen kennismaken met meditatie en yoga met zijn boek Autobiografie Van Een Yogi.


2.  Aleister Crowley (1875 – 1947)
Britse occultist. Publiceerde een reeks boeken, richtte ‘magische’ clubjes op voor gelijkgezinden en gaf zichzelf namen als  'het apocalyptische beest 666' en 'The Great Beast’. De media doopten hem tot 'The Wickedest Man in the World’.


3.  Mae West (1893 – 1980)
Actrice, bekend van de uitspraak “Is that a gun in your pocket, or are you just glad to see me?”


4.  Lenny Bruce (1925 – 1966)
Revolutionaire stand-up komiek uit New York. Sprak ronduit over gevoelige onderwerpen als politiek, vaderlandsliefde, religie, de wet, rassenscheiding, abortus, drugs, de Ku Klux Klan en zijn Joodse achtergrond. Overleed op 40-jarige leeftijd aan een overdosis. Wordt nog altijd beschouwd als een van de beste stand-up comedians.


5.  Karlheinz Stockhausen (1928 – 2007)

Een van de invloedrijkste componisten uit de tweede helft van de 20e eeuw. Verscheidene popartiesten, waaronder Paul McCartney, Frank Zappa en Pete Townshend, waren fan van Stockhausens experimenten met elektronische muziek. De Duitse avantgardist inspireerde hen de technische mogelijkheden van de opnamestudio te verkennen.

6.    W.C. Fields (1880 - 1964)

Amerikaanse komiek en acteur. Speelde onder meer in David Copperfield, Alice in Wonderland en If I Had a Million.


7. Carl Jung (1875 – 1961) Invloedrijk Zwitsers psychiater en psycholoog. Hij was de grondlegger van de analytische psychologie.



8.    Edgar Allen Poe (1809 – 1849)
Groot Amerikaans schrijver. Uitvinder van de ‘detective’ en met zijn vaak gruwelijke verhalen was hij van grote invloed op de horror- en fantasygenres.  The Raven is wellicht zijn bekendste werk.

9.    Fred Astaire (1899 – 1987)
Zonder twijfel de grootste ster uit het klassieke Hollywood. Wordt steevast in één adem genoemd met Ginger Rogers.

10.  Richard Merkin (1938 – 2009)
Excentrieke Amerikaanse schilder, illustrator en docent. Gefascineerd door de jaren twintig en dertig.



11.  The Vargas Girl
 Illustratie van Joaquin Alberto Vargas y Chávez (1896 - 1982), een in Peru geboren schilder van pin-ups. Hij wordt gezien als de grootste in het genre en verzamelaars betalen zonder morren honderduizenden dollars voor een origineel werk.

12.  Huntz Hall (1920 – 1999)
Amerikaans acteur. Ster van de zogeheten Bowery Boys-films.



13.  Simon Rodia (1879 – 1965)
Italiaans-Amerikaanse kunstenaar. Bekend van de Watts Towers, een bezienswaardigheid in Los Angeles waar hij maar liefst 33 jaar aan werkte.


14.  Bob Dylan (1941 - nu)
Singer-songwriter en vriend van The Beatles. Geboren als Robert Allen Zimmerman.



15.  Aubrey Beardsley (1872 – 1898)
Britse illustrator en schrijver, afkomstig uit dezelfde scene als Oscar Wilde. Zijn werk is van grote invloed geweest op art nouveau. Overleed op 25-jarige leeftijd aan tuberculose.


16.  Sir Robert Peel (1788 – 1850)
Premier van het Verenigd Koninkrijk tussen 1834-1835 en 1841-1846



17.  Aldous Huxley (1894 – 1963)
Britse schrijver die zich eind jaren dertig in de V.S. vestigde. Zijn sciencefictionroman Brave New World is een absoluut meesterwerk en wordt tot de beste Engelstalige boeken uit de twintigste eeuw gerekend.


18.  Terry Southern (1924 – 1995)
Gevierd Amerikaans schrijver, bekend om zijn satirische stijl. Hield hij zich op in dezelfde New Yorkse kringen als  Jack Kerouac, Allen Ginsberg en William S. Burroughs, maar liep ook rond in het ‘swinging London’ van de sixties. Op latere leeftijd schreef hij voor Saturday Night Live.

19.Wallace Berman (1926 – 1976)
Kunstenaar uit de V.S. Cruciaal figuur in de na-oorlogse kunstscene in Californië. Kwam op zijn 50e verjaardag om het leven bij een verkeersongeluk.


20.  Tommy Handley (1892 – 1949)
Britse komiek. Met name bekend van BBC’s radioprogramma ITMA (It’s That Man Again).



21.  Marilyn Monroe (1926 – 1962)
Een waar icoon uit de twintigste eeuw. Monroe's plotselinge dood in 1962 was nieuws aan weerszijden van de Atlantische Oceaan.


22.  William Burroughs (1914 – 1997)
Legendarische Amerikaanse auteur en een van de voornaamste figuren van de Beat Generation.  Naked Lunch (1959) wordt beschouwd als een van de beste boeken uit de Amerikaanse literatuurgeschiedenis.

23.  Mahavatar Babaji (203 - ?)
Mythologische Maha-godheid. Babaji staat ook afgebeeld op de cover van George Harrisons soloalbum Dark Horse (1974)

24.Stan Laurel (1890 – 1965)
Britse acteur, onafscheidelijk van Oliver Hardy.



25.Richard Lindner (1901 – 1978)
Amerikaanse schilder van Duitse afkomst. Lindner genoot met name in de jaren zestig, toen hij zelf al op leeftijd was, grote populariteit met zijn kleurrijke, figuratieve kunst.


26.Oliver Hardy (1892 – 1957)
Amerikaanse acteur, wordt in één adem genoemd met Stan Laurel.



27.Karl Marx (1818 – 1883)
Duitse filosoof. Grondlegger van de arbeidersbeweging.



28.G. Wells (1866 – 1946)
Engelse schrijver. Wells schreef o.a. over geschiedenis, politiek en de maatschappij, maar men kent hem vooral als schrijver van sciencefiction boeken als The War Of The Worlds en The Invisible Man. Hij werd maar liefst vier keer voor een Nobelprijs genomineerd.

29.  Paramhansa Yogananda (1893 – 1952)
Yogi en goeroe



30.  James Joyce (1880 - 1941)
Ierse schrijvers die gezien wordt als een van de belangrijkste van de twintigste eeuw. Ulysses (1922) is zijn meesterwerk.



31.  Dummy – niemand



32.  Stuart Sutcliffe (1940 – 1962)
Oorspronkelijk Beatles-bassist, verliet de band om schilder te worden waardoor Paul McCartney de basgitaar oppakte. Bedacht samen met John Lennon de bandnaam ‘The Beetles’. Overleed op 21-jarige leeftijd aan een hersenbloeding.


33.  Dummy – niemand



34.  Dylan Thomas (1914 - 1953)
Een van de belangrijkste dichters uit de twintigste eeuw. Geboren in Wales en veel te vroeg overleden in New York na een leven vol alcoholmisbruik.


35.  Dion DiMucci (1939 – nu)
Dion DiMucci, beter bekend zonder zijn achternaam, was een van de grootste popsterren in de V.S. van begin jaren zestig. Toen The Beatles (met in hun kielzog talloze andere Britse bandjes) de oversteek maakten naar Amerika, was het gedaan met Dions carrière. Runaround Sue (1961) is een van zijn grootste hits.

36.  Tony Curtis (1925 – 2010)
Amerikaanse acteur. Speelde onder meer in Some Like It Hot (1959), Operation Petticoat (1959) en Spartacus (1960)



37.  David Livingstone (1813 – 1873)
Een van de bekendste ontdekkingsreizigers van zuidelijk Afrika.




38.  Stephen Crane (1871 – 1900)
Amerikaan die gezien wordt als een van de meest innovatieve schrijvers van zijn generatie. Met name bekend om zijn boek The Red Badge of Courage (1895).

39.  Issy Bonn (1903 – 1977)Brits-Joodse acteur, zanger en komiek. Speelde in films en in radioprogramma’s.



40.  George Bernard Shaw (1856 – 1950)
Ierse toneelschrijver en theatercriticus. Won de Nobelprijs voor Literatuur in 1925 en in 1939 mocht hij een Oscar op z’n cv zetten voor het scenario voor de film Pygmalion.


41.  H. C. Westermann (1922 – 1981)
Belangrijke Amerikaanse beeldhouwer. Westermann was van grote invloed op kunstenaars als Ed Ruscha en Jeff Koons.



42.  Albert Stubbins (1919 – 2002)
Voetballer bij Liverpool van 1946 tot 1953. Er is ook een Liverpool FC fanclub naar hem vernoemd.




43.  Lahiri Mahasaya (1828 – 1895)
Yogi en discipel van Mahavatar Babaji (nummer 23 op de cover)


44.  Lewis Carroll (1832 – 1898)
Schrijver, wiskundige en fotograaf, met name bekend van zijn kinderboeken, waaronder Alice in Wonderland.



45.  T. E. Lawrence (1888 – 1935)
Brits diplomaat, prozaschrijver, archeoloog en militair. Hij staat beter bekend als Lawrence of Arabia, tevens de titel van een film over zijn leven.


46.  The Petty Girl
Pin-up illustratie door George Petty, een Amerikaanse tekenaar. Zijn werk was te zien in tijdschriften, kalenders en advertenties. De zogeheten 'Petty Girl', een meisje met relatief lange benen en een klein hoofd, werd zijn handelsmerk.



47.  Max Miller (1894 – 1963)

Britse komiek, werd gezien als de beste van zijn generatie.


48. The Petty Girl 2
Pin-up illustratie door George Petty.



49.  Marlon Brando (1924 – 2004)
De succesfilm A Streetcar Named Desire (1951) zag het eerste grote succes van Marlon Brando. Later keerde Brando terug op het witte doek als Vito Corleone in The Godfather (1972). Zijn salaris van €3,7 miljoen dollar voor de film Superman (1978) belandde in het Guinness Book of World Records.

50.Tom Mix (1880 – 1940)
De populairste western-acteur uit de tijd van de stomme film. Hij was te zien in maar liefst 291 films (waarvan er slechts negen geluid bevatten).


51.  Oscar Wilde (1854 - 1900)

"I can resist everything except temptation," sprak Wilde ooit. De dichter en toneelschrijver stond bekend om zijn extravagante levensstijl en bracht zelfs een aantal jaar in de gevangenis door vanwege een homoseksuele relatie - toen nog illegaal.


52.  Tyrone Power (1914 – 1958)
Bij Tyrone zat acteren in zijn bloed: zowel zijn vader als moeder stonden regelmatig op het toneel. Nadat zijn vader in 1931 in zijn armen stierf, besloot hij zijn acteurscarrière door te zetten. Tussen de jaren ’30 en ’50 was hij te zien in een groot aantal romantische films.


53.  Larry Bell (1939 – nu)
Deze Amerikaanse schilder en beeldhouwer staat vooral bekend als minimalistisch en geometrische-abstract kunstenaar. Zijn werk is in veel Europese en Amerikaanse parken te zien. Tegenwoordig woont Bell in New Mexico en heeft hij een atelier in Venice Beach, Los Angeles.


54.  Johnny Weissmuller (1904 – 1984)
Peter Johann Weissmuller was zowel wedstrijdzwemmer als acteur. Hij won in totaal vijf gouden Olympische medailles en kroop in de rol van Tarzan. Bij het ter aarde laten van zijn doodskist in 1984 klonk zijn wereldberoemde Tarzanroep. Op zijn eigen verzoek.


55.  Bobby Breen (1927 – 2016)
Bobby Breen was een van de eerste echte kindsterren ter wereld - zijn talent werd al op driejarige leeftijd ontdekt. In 2016 stierf hij een natuurlijke dood, slechts drie dagen nadat zijn vrouw overleed.


56.  Marlene Dietrich (1901 – 1992)
Dietrich verhuisde na een aantal succesvolle films naar Amerika, waarna ze persoonlijk werd teruggevraagd door Adolf Hitler. Ze weigerde. Door een verslaving aan alcohol en slaappillen leefde ze de laatste 15 jaar van haar leven alleen in haar Parijse appartement.

57.  Sonny Liston (onbekend – 1970)
Charles L. "Sonny" Liston was een professioneel bokser en titelhouder tot Cassius Clay (later Muhammed Ali) hem versloeg in 1964. Opvallend is dat zijn geboortedatum en doodsoorzaak nog altijd niet bekend zijn. Het feit dat hij een aantal criminele connecties had zorgt alleen maar voor meer mysterie...

58.  George Harrison (1943 – 2001)
Los van de échte Beatles in het midden, had de band voor het Sgt. Pepper-artwork vier wassen beelden geleend van Madame Tussauds. Deze wassen Beatles zijn het evenbeeld van de band uit het jaar 1964 – toen nog zonder gezichtsbeharing.


59.  John Lennon (1940 – 1980)
- Zie 58.



60.  Shirley Temple (1928 – 2014)
Temple speelde al vroeg in een groot aantal films – in haar eerste film (Baby Burlesks, 1933) was ze pas drie jaar oud. Tot op de dag van vandaag is ze de jongste winnaar van een Oscar ooit. Later was ze één van de grootste Hollywoodsterren en ging ze de politiek in.


61.  Ringo Starr (1940 – nu)
- Zie 58.



62.  Paul McCartney (1942 – nu)
- Zie 58.



63.  Albert Einstein (1879 – 1955)
Door zijn ontdekking van ‘de wet van het foto-elektrisch effect’ won Einstein in 1921 de nobelprijs, maar de meeste mensen zullen de natuurkundige kennen van de relativiteitstheorie (E=mc 2). Op de cover zie je alleen zijn haar.


64.  Legioenslid van The Royal Antediluvian Order of Buffaloes (RAOB)
RAOB' is een groot broederschap in het Verenigd Koninkrijk dat geld ophaalt voor goede doelen. Waarom het legioenslid op de cover staat is niet geheel duidelijk. Een eerbetoon aan Lennons oom Charlie, wellicht?


65.  Diana Dors (1931 – 1984)
"The only sex symbol Britain has produced since Lady Godiva," is hoe actrice Diana Dors zichzelf omschreef. Ze werd gezien als het Britse antwoord op Amerikaanse sekssymbolen als Marilyn Monroe. Ze speelde in totaal in zo’n 70 films.


66.  Shirley Temple, nogmaals (1928 – 2014)
Zie
60.




bronnen: wikkipedia (nederlands en engels) Thebeatles.com , Sgt peppers lonely hearts club band.Alle song van de beatles

Aqualung

Is het vierde studio album van de zgn., progressieve rock band Jehtro Tull. Zoals gebruikelijk zijn alle nummer geschreven door Ian Anderson de frontman van de band. Alleen bij het nummer Aqualung staat de naam van zijn voormalige vrouw Jenny genoemd. Anderson vermelde ooit in een interview dat Jenny hem een stukje uit een krant voorlas wat ging over een zwerver, een ander verhaal is dat ze een zwerver fotografeerde in London en dat de foto de inspiratie bron was, omdat zij het idee heeft aangedragen voor de inspiratie van is ze vermeld als co- schrijver.

Het album was de doorbraak  van Jehtro Tull in Amerika, van  het album zijn meer dan  zes miljoen exemplaren verkocht.

  Kant een van het album bestaat uit karakterschetsen over onder andere twee mensen  met een discutabele  reputatie Aqualung en Cross-eyed-Mary. En een enkele biografische  waaronder Cheap day return, wat Anderson schreef na een bezoek aan zijn ernstig zieke vader.

  Agualung is een fictief persoon dat zich aangtroikken voelt tot pubermeisjes en heeft een rochelende ademhaling vandaar de bijnaam Aqualung. Stukje uit de tekst

“And you snatch your rattling last breaths, with deep-sea- diver sounds”

  Kant twee bevat nummers op welke Pro God zijn maar anti kerk en ngaan over de ervaringen van de componist over religie de plaat doet mysterieus aan en middeleeuwse muzikale invloeden maar blijft duidelijk een rock plaat.

Uit My God:

"People, what have you done, locked Him in His golden cage.

Made Him bend to your religion, Him resurrected from the grave.

He is the God of nothing, if that's all that you can see."

Uit Hymn 43:

"If Jesus saves - well, He'd better save Himself

from the gory glory seekers who use His name in death."

  Men moet deze teksten in de tijdgeest van de jaren 70 zien, waar deze zeer opzienbarend waren en er een choquerende werking van uitging. Ze zorgden in ieder geval voor opschudding, en het was absoluut niet gebruikelijk om een instituut als de kerk zo aan te pakken. In bepaalde geloofsgemeenschappen in de Verenigde Staten zijn exemplaren van dit album letterlijk op de brandstapel beland vanwege Godslastering. Anderson in 1971: 

"It's very dissatisfying to me that children are brought up to follow the same God as their parents. God is the abstract idea Man chooses to worship; he doesn't have to worship. (...) Children are brought up to be Jewish, Catholic or Protestant just by an accident of birth. I think that's a presumptuous and immoral thing to do. Religion makes a dividing line between human beings and that's wrong. I think it's very wrong that we are brainwashed at school with a set of religious ideas. It should be up to you to think and make your own decision."

 Aqualung was het eerste album dat werd opgenomen in de nieuwe studio's van Island Records in Basing Street, London. De grote studio waarin Jethro Tull werkte (een oude kerkkapel) kampte met opstartproblemen wat het opnameproces vrij lastig maakte. Led Zeppelin mixte hun vierde album tegelijkertijd in de kleine studio ernaast.

Sommige critici beschouwen de religieuze visies op kant twee als de opvattingen van Aqualung en zien daarmee het album als conceptalbum. Dit is door Anderson echter altijd tegengesproken. Op een gegeven moment werd hij het echter zo zat dat de pers maar bleef schrijven over het conceptalbum, dat hij heeft gezegd: "Aqualung is geen conceptalbum, maar als ze het zo graag willen, dan geven we ze hun ” their goddamned mother of all concept albums”. En dat werd Thick as a Brick

 Na een toer in Amerika in 1970 werd bassist Glenn Cornick ontslagen en vervangen door een vriend van Anderson, Jeffrey

Hammond – Hammond (de tweede Hammond is toegevoegd om dat wel leuk stond als artiesten naam).

Het is ook de eerste maal dat John Evan op een compleet album meespeelde.

Zoals boven gememoreerd naam, in de zelfde tijd led zeppelin hun 4 e op en Andserson herinnerde zich dat het steenkoud was in de studio, na de opnames van de plaat verdween ook Clive Bunker als drummer. 


 De symbolen die de officiële titel van Led Zeppelin IV  vormen.  respectievelijk voor Jimmy Page, John Paul Jones, John Bonham en Robert Plant.

Led zepplin IV  


Het vierde album van de Britse rockgroep Led Zeppelin uit 1971 heeft geen officiële naam, maar er werd wel als alternatief   genoemd. Het album wordt beschouwd als het beste en belangrijkste album van Led Zeppelin, en vaak zelfs van het hardrockgenre. Het is tevens één van de best verkochte albums uit de muziekgeschiedenis, met wereldwijd meer dan dertig miljoen verkochte exemplaren. Doordat het album geen titel in normale tekens heeft, maar in vier symbolen is weergegeven, wordt het ook wel Led Zeppelin IV, The Runes Album, Four Symbols of Runes genoemd.
Voor zangeres Sandy  Denny was er ook een symbool 


Op Led Zeppelin IV mengden de bandleden hardrock met Engelse folkmuziek, traditionele rock-'n-roll en blues, wat de muziek een dramatisch, mystiek en zelfs episch effect geeft.

Op dit album staat onder andere "Stairway to Heaven", misschien wel Led Zeppelins bekendste nummer. Het nummer is opmerkelijk genoeg nooit op single uitgebracht, op verzoek van de bandleden. "Black Dog" en "Rock and Roll", de eerste twee nummers van het album, werden daarentegen wel op single uitgebracht. Op "The Battle of Evermore" is een gastbijdrage te horen van de Britse zangeres Sandy Denny.
De drumbeat in "When the Levee Breaks" is veel gebruikt in hiphopnummers, onder andere in het nummer "Rhymin' & Stealin'" op het album Licensed to Ill van de Beastie Boys.
Het album werd opgenomen in de nieuwe studio’s van Island records waar  ook het album Aqualong van Jethro Tull werd opgenomen in de zelfde periode daarover later meer.
Ondanks tegen sputteren van de  platenmaatschappij werd er op de hoes geen titel of naam vermeld er stond totaal geen tekst op de eerste persingen van de hoes.


De track list

1. Black Dog (Page/Plant/Jones) - 4:54
2. Rock and Roll (Page/Plant/Jones/Bonham) - 3:40
3. The Battle of Evermore (Page/Plant) - 5:51
4. Stairway to Heaven (Page/Plant) - 8:03
5. Misty Mountain Hop (Page/Plant/Jones) - 4:38
6. Four Sticks (Page/Plant) - 4:44
7. Going to California (Page/Plant) - 3:31
8. When the Levee Breaks (Page/Plant/Jones/Bonham/Memphis Minnie) - 7:07

Wie werkten mee op het album en latere relaeses
Led Zeppelin
John Bonham – drums John Paul Jones – bass guitar, electric piano, mellotron, mandolin on "Going to California", recorders, EMS VCS 3, acoustic guitar on "The Battle of Evermore"[citation needed] Jimmy Page – ellectric and acoustic guitars, mandolin on "The Battle of Evermore",[citation needed] production, mastering, digital remastering Robert Plant – lead and overdubbed backing vocals, tambourine, harmonica on "When the Levee Breaks"

Additional musicians Sandy Denny – vocals on "The Battle of Evermore"   Ian Stewart – piano on "Rock and Roll"[82]
Production Barrington Colby M.O.M. – The Hermit illustration George Chkiantz – mixing Peter Grant – executive production Graphreaks – design coordination Andy Johns – engineering, mixing  Joe Sidore – mastering (original 1984 Compact Disc release) George Marino – remastering (1990 Compact Disc re-release)


THE DARK SIDE OF THE MOON
 

THE DARK SIDE OF THE MOON

Het woord "The" is slechts enkele uitgave van het album aanwezig, is een album van de Britse muziekgroep Pink Floyd verscheen in maart 1973 en stond vanaf dat moment meer dan 14 jaar (741 weken) onafgebroken in de Amerikaanse top 100 en is een van de best verkochte albums aller tijden. De hoes werd ontworpen zoals bijna alle hoezen door Storm Thorgerson (Hipgnosis).

De eerste opnamen voor Dark Side of the Moon begonnen in juni 1972 in de Abbey road studio's (de studio waar o.a. The beatles sgt. pepper o.a. opnamen) . Als engineer was Alan Parsons (ja, ja, De gene van Alan Parsons project) ingehuurd.
Na de opnames van diversen geluiden zoals de klokken voor het nummer time wiste Parsons per ongeluk de banden. Volgens de overlevering gingen de heren zonder te mopperen op nieuw aan het opnemen.
Dit album was  Pink Floyd's doorbraak bij het grote publiek. Het is tot op heden het vierde best verkochte album aller tijden. De verkoopcijfers van het album situeren zich tussen de 40 en 70 miljoen verkochte exemplaren.<br>Het album, dat oorspronkelijk "Eclipse: A Piece for Assorted Lunatics" moest heten, is een conceptalbum.
De nummers lopen in elkaar over, en horen bij elkaar. Het onderwerp van de teksten zijn de moeilijkere kanten van het leven: tijd, geld, oorlog, en dood. Verspreid over het hele album staan fragmenten van gesprekken. Pink Floyd interviewde verscheidene mensen waaronder Paul MCcartney, maar diens woorden haalden het album niet men vroeg naar hun meningen over de onderwerpen die op het album ter sprake komen.

SPEAK TO ME
Het openingsnummer, bestaat uit twee delen: gedurende 1 minuut is de inmiddels beroemde hartslag hoorbaar, die geleidelijk aan sterker wordt terwijl ook korte geluidsfragmenten van de nummers die later op het album staan over de hartslag heen echoën. Het laatste nummer van het album heet  Eclipse eindigt met een enkele hartslag. Hierop echter geen fragmenten van nummers meer, enkel een man (Gerry Driscoll, de toenmalige portier van de studio) die, heel zacht de zin "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark" uitspreekt.
<br> De titel slaat dan ook op al de schaduwrijke periodes in het leven en de zaken die hun schaduw op het leven werpen. De hartslag keert nog enkele malen terug doorheen het album, als de aanwezigheid van andere instrumenten afneemt, alsof deze constant aanwezig bleef. Ook op THE WALL keert de hartslag terug.

Na 'Speak To Me volgt het nummer "BREATHE" Het nummer, dat ook Pink Floyd's reunie op Live 8 opende, heeft een traag ritme en een sombere inhoud: "All you touch and all you'll see is all your life will ever be".

Dit nummer vloeit vlot over naar On The Run, een (voor die tijd) experimenteel nummer dat vooral bestaat uit VCS3 (een synthesizer).
Ook zijn er veel geluidseffecten: de muziek komt afwisselend vanuit de linkerspeaker en de rechter speaker. Ook zijn op de achtergrond geluiden van een vliegveld te horen en de voetstappen en adem van iemand die voortsnelt. Op het einde van het nummer hoort men een muzikale explosie die een vliegtuig crash voorstelt.

Daarna begint, samen met het tikken van een enkele klok het volgende nummer TIME: een van de bekendste nummers op het album.
Hier zijn geluidseffecten sterkaan aanwezig: een kakofonie van klokken en bellen die tegelijkertijd afgaan. Hierna volgt er een drumsolo (toen deze moest worden opgenomen was er maar 1 tom aanwezig voor drummer Nick Mason, dus moest na elke slag de tom herstemd worden om de geluidsverschillen te bekomen).
Na een strofe en een refrein is er een lange gitaarsolo, en opnieuw een strofe en refrein.
De tekst gaat over hoe snel de tijd wel niet gaat, de verloren jeugd en de kortstondigheid van het bestaan. Hierna komt de melodie van 'BREATHE' terug. In het albumboekje staat de tekst van deze 'BREATHE REPRISE' apart aangegeven.

Daarna volgt  "THE GREAT GIG IN THE SKY". Nadat een man zegt niet bang te zijn voor de dood, krijgt de piano riff gezelschap van de andere instrumenten waarna Clare Torry een woordloze zang begint. Ze had de opdracht gekregen 'doodsangst' te laten horen in haar stem.
De titel werd gekozen uit ironie: alsof de dood het hoge, mooie eindpunt van het leven zou zijn. Middenin het nummer spreekt iemand de woorden: I never said I was frightened of dying.
In 2005 klaagde Clare Torry, Pink Floyd aan omdat ze geen auteursrechten zou krijgen van dit nummer.
De zaak werd in der minne geregeld. Na 'THE GREAT GIG IN THE SKY' moest men de langspeelplaat omdraaien, en daarom is dit het enige nummer dat niet vlot overgaat in het volgende. Op de recente cd-drukken is dit echter aangepast.

MONEY
Het vijfde nummer op het album, was de eerste single van het album.
Dit nummer is vooral bekend van de rinkelende kassa waarmee het nummer opent. En die de onconventionele maat (7/4) aangeeft.
Ook de saxofoon solo die halfweg overgaat in een gitaarsolo is een begrip geworden in de rock muziek. De gitaarsolo is wel in 4/4 maat omdat David Gilmoure dat makkelijker soleren vond. De tekst gaat, logischerwijs, over geld: "MONEY, so they say, is the root of all evil today".

US AND THEM is nummer zes en langste nummer van het album met een lengte van bijna acht minuten. Het onderwerp is de zinloosheid van……….. . Ook dit nummer bevat een saxofoonsolo en een korte dialooginterventie.
ANY COLOUR YOU LIKE is een instrumentaal nummer, dat dezelfde baslijn heeft als 'BREATHE'.

 Het nummer, dat de meest klassieke vorm heeft handelt over de gevolgen van mentale achteruitgang. Het nummer bevat ook de albumtitel, samen met een verwijzing naar het trieste lot van Syd Barret : "When the band you're in starts playing different tunes, I'll see you on the dark side of the moon".

Het negende en laatste nummer op het album is ECLIPCE.

 Neem de tijd om dit geweldige album te luisteren, ik vind het een van de beste grammofoonplaten die ooit is uitgebracht.

Veel lees en luister plezier


RADAR LOVE - Golden Earing



Radar Love heeft de status van internationale klassieker bereikt. Het nummer werd bijna 400 keer gecoverd, o.a. door Homer Simpson, Bryan Adams, Santana, en U2, daarnaast is het ook diversen malen in het Nederlands gecoverd o.a. door de band met de ongelofelijke originele naam "Gouden Oorbel"  die internationaal bekend werd met de cover douw, douw ,dikkie, dikkie, douw en daarna echt doorbrak met Rader is stuk.

 

De song wordt regelmatig gebruikt in televisie series zowel Nederlandse o.a. "de afdeling" als in Amerikaanse "My name is Earl" verder wordt RADER LOVE gebruikt in films, boeken games  en heeft een eigen website waar je nog veel meer informatie kan vinden www.radar-love.net

 


 


 


De muziek


"SLADE"


Het is nog geen twee weken geleden dat ik de kreet "Merry X-mas everybody" uit mijn luidspeakers hoorde galmen. 
De eerste keer dat ik deze kreet hoorde was eind 1973, Sir Neville slaakte deze kreet.

Noddy Holder, zanger/gitarist, nu Sir Neville, vormde in 1973 met Jim Lea bassist/violist, Dave Hill gitarist en Don Powell drums de Band "SLADE" wie kent deze band niet, die na veel proberen de eerste hits wist te scoren met soort van plat, fonetisch geschreven (gezongen) Engels. 
Hits zoals Coz i luv you, Look wot you dun en Gud-buy T'Jane komen tot hoog in de hitparades. De band Slade begonnen als

The N' betweens, meer een coverband maar een goede zoals Nolder altijd nog altijd beweerd.

Met de Amerikaan Kim Foley wordt een single gemaakt, de Young Rascals cover "You better run", deze single doet vrijwel niets. De naam wordt veranderd in Ambrose Slade, in deze periode komt de band in contact met Chas Chandler, bassist van de Animals en ontdekker van Jimi Hendrix. 
Met de komst van Chandler wordt de muziek ook ruiger, iets wat de band meer ligt; volgens Nolder en Hill. Ook het uiterlijk van de band wordt belangrijker Nolder met zij hoge hoeden, met allerlei versierselen zoals spiegels, de schoenen met plateau zolen en glitterpakken van Hill spelen een belangrijke rol. Het Ambrose wordt weggelaten en SLADE is een feit.

De ene hit volgt de ander op, meestal geschreven door het duo Nolder/Lea na boven genoemde hits volgen in een rap tempo o.a. de hits: tak'me back ome, Cum on feel the noize, Mama weer all crazee Now. Simpele liedjes, lekker in gehoor liggende rock 'n' roll, bruisend en swingend. Ze veroveren Engeland, Nederland en de rest van Europa, maar in Amerika wil het maar niet lukken. Maar de band heeft het druk genoeg met Europa.


Drummer Don Powell krijgt een zwaar auto ongeluk, zijn vriendin overleefd het ongeluk niet en Powell heeft volgens de artsen eigenlijk geen kans meer. Wonder boven wonder herstelt Powell, maar na het ongeluk heeft hij last van geheugen verlies, zowel van het korte geheugen als lang geheugen. Dit geeft wel eens problemen bij het optreden, hij vergeet de maat dan houdt Nolder het publiek bezig en Dave en Jim geven het ritme aan Powell aan, waarna hij het oppikt en toch blijkbaar goed kan blijven drummen.

In 1973 maakt een tante van Lea de opmerking waarom ze nog nooit een kerstliedje hebben gezongen, er ligt nog ergens een oud liedje op de plank "Rocking Chair" volgens de schrijvers een wezenloos psychedelisch dingetje, maar met wat aanpassing ontstaat de grootste hit van SLADE "Merrie X-mas" een hit die nog steeds regelmatig terug keert in de hitparades. 
In 1975 is het over Slade gaat de ijskast in, ze brengen nog een film uit Slade in Flame maar deze flopt. 
In 1980, na een optreden op het Reading festival komt er een nieuwe opleving zelfs in Amerika mag Slade nu, ze scoren de weer, de ene na de andere hit, zelfs Merry X-mas wordt gespeeld midden in de zomer.


Uiteindelijk komt er 1991 een einde aan het bestaan van Slade, Nolder stopt en zijn muzikale vriend Lea is solidair en stapt ook op. Don Powell en Dave Hill gaan door als Slade met John Berry op bas en zanger Mal Mcnulty (wat een naam) Noddy Holder is veelvuldig te zien in talk en andere shows en speelt voor DJ, Jim Lea heeft zich teruggetrokken

De sporen van Slade zijn overal te vinden in de popmuziek, een Amerikaans bandje stelde vast dat Slade iedere goedkope truc gebruikte die mogelijk was om bekend te worden en noemt zich Cheap Trick. Gene Simmons (Kiss) zegt dat Kiss geheel gebaseerd is op Slade.

Volgens Hill hoort Slade in het rijtje invloedrijke bands thuis, met voor zich the Beatles, Rolling Stones, the Who en dan zeker de Slade.

Ondanks dat ze geen Hits meer hebben zullen we rond kerst zelfs over 100 jaar Slade nog wel horen met Merry X Mas




bron: wikepedia, revolver en diversen websites o.a.www.sladeinengland.co.uk



"PAUL IS DEAD" 

"Paul Is Dead" (Paul Is Dood) is een gerucht dat al sinds 1969 rondgaat in de muziekwereld, en slaat op Paul McCartney. Het gerucht dat Paul McCartney in 1966 met zijn auto is verongelukt, ontstond toen een radio-dj uit Detroit tijdens de uitzending een telefoontje kreeg van een student van de Universiteit van Michigan. De student beweerde dat Paul McCartney die toen in The Beatles zat, niet de echte McCartney was, maar een look- alike zou zijn. De naam van de look- alike zou William Campbell zijn.

De media sprongen spontaan op dit verhaal af en gingen op zoek naar verborgen feiten in nummers en platenhoezen van The Beatles. Zodoende kwamen er tientallen "bewijzen" naar voren voor de dood van de Beatle.


Het jaar 1966 verliep slordig. Er kwam niet, zoals de gewoonte was, aan het eind van het jaar een plaat uit. Een Britse tournee in het najaar werd afgelast en John Lennon gaat voor het eerst iets doen zonder zijn bandleden: hij gaat in een film spelen. De verloving van Paul McCartney met Jane Asher wordt in dat jaar plotseling verbroken.


Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band

Toen de Beatles in 1967 weer terug kwamen, was dat met de plaat "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Op deze LP presenteren ze zich als de Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. De leden staan op de cover niet meer in stoffige jasjes, maar in gekleurde legerkleding. Achter hen staat een grote groep van mensen uit de geschiedenis, vrijwel allemaal hebben ze een ernstige blik, alsof ze op een begrafenis zijn. Voor de band op de cover ligt een grote bloemenzee.

Hierin staat de naam Beatles, zonder "The", alsof de overige leden het idee hebben dat er iets ontbreekt in de band. En een rechtshandige gitaar (terwijl Paul McCartney linkshandig was). Direct voor deze bloemen staat het beeldje van de Indiase godin die staat voor de wedergeboorte. Hierin lijkt duidelijk te worden gemaakt dat de oude Beatles worden begraven, en er een nieuwe tijd aanbreekt voor de band, zeggen sommigen. Tot slot valt het, op diezelfde cover, op dat, wanneer je horizontaal een spiegel tegen "Lonely Hearts", op het drumstel, houdt, het woord Hearts verandert in "He die", met tussen die twee woorden een ruit, een dubbele pijl dus die naar boven richting McCartney en naar onder op het graf wijst. Het I ONE I (links) zou slaan op 1+1+1, de drie overgebleven bandleden, of zo verklaren anderen I ONE IX zou 11/9 inhouden, 9 november, zijn veronderstelde sterfdag.


In het titelnummer van de LP wordt er een, wellicht zogenaamd, nieuw bandlid (Billy Shears) voorgesteld. De man waarvan men denkt dat hij de plaatsvervanger voor McCartney is, heet William Shears Campbell. In de Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band reprise zegt John Lennon op een gegeven moment iets op de achtergrond. Fans vinden dat verdacht veel lijken op: paul is dead now, really really dead

Abbey Road

Op de cover van Abbey road staat witte Volkswagen Kever (Beetle) achter de Beatles, op de nummerplaat, staat LMW 28IF. Beweerd wordt dat LMW staat voor Linda McCartney Widow en 28IF betekende dat McCartney 28 jaar oud zou zijn, als hij nog had geleefd (hij was toen 27, maar in veel oosterse religies begint men bij het tellen van de leeftijd bij 1, waardoor McCartney 28 zou zijn).


Het "Linda McCartney Widow" kan echter tegengesproken worden, dit omdat Paul McCartney Linda pas in 1967 voor het eerst ontmoet heeft terwijl McCartney in 1966 al zou zijn overleden. In dat geval heeft Linda Paul dus nooit echt ontmoet en kan ze dus ook niet zijn weduwe zijn. Een andere uitleg voor  luidde dat de letters stonden voor: Live McCartney Was.

Dit is echter zo beroerd Engels dat men nauwelijks kan geloven dat de Beatles een clou op deze manier aan de buitenwereld hadden willen mededelen. Op dezelfde plaat loopt McCartney op blote voeten, met een sigaret in zijn rechterhand. In veel landen worden overledenen zonder hun schoenen begraven de sigaret is een Siciliaans symbool voor de dood. Bovendien was het alom bekend dat Paul McCartney linkshandig was. Dit zou er eveneens op duiden dat er op de hoes sprake was van een look- alike Paul McCartney. Hoe wel ook dit weer tegengesproken kan worden daar de mensen die rechts zijn heel vaak hun sigaret links vaste houden zodat ze met hun rechter iets anders kunnen doen; schrijven, telefoon oppakken. Op de achterkant van de hoes een misplaatste "3" mogelijk verwijzend naar het aantal Beatles dat nog over is.


Op het soloalbum Paul is Live uit 1993 neemt Paul McCartney, of als McCartney werkelijk is gestorven de man die zich op het moment voordoet als McCartney, deze geruchten op de hak. De nummerplaat is nu veranderd in 51IS, wat betekent dat hij in leven is en dat hij (op dat moment) 51 jaar oud is.

Presidents Award

Op het moment dat Paul zijn Acceptance Speech heeft gehouden nadat hij zijn Presidents Award heeft gekregen geeft hij zijn grootste dank aan Paul, John, George en Ringo. Dat is natuurlijk heel erg verontrustend als je jezelf in de 3e persoon noemt, niet? Waar of niet waar?


bron: wikepedia, revolver en diversen websites