45 plussen

V. V. O. M. A. B.
 







De ZZP-er en het Ratio (2017)

Het was weer zover, Hepie is langs geweest en sneller dan gewoonlijk. Ik keek er overigens wel naar uit, de avonturen van de 45 plussen zijn altijd een leuk verhaal waard, zelfs voor een met een schrijversblok behepte als ondergetekende, maar goed, met veel plezier zal ik proberen het gebrabbel van Hepie in leesbare woorden om te zetten. Vergeef mij bij voorbaat de schromelijk overdreven verteltrant, maar ik herhaal slechts wat mij ten oren komt. 

Hepie vroeg er uit om Doornroosje op te halen en naar The Hague airport te rijden. Aldaar aangekomen zwaait Hepie zijn dochter uit die de hen gebracht heeft, Hepie blijkt zijn bril in de auto te hebben laten liggen en met fabelhaftige  sprint haalt hij de auto in en weet zijn bril te bemachtigen, volgens Doornroosje zag het er wat minder fabel uit.

Ook de start van de Gieren ging met horten en starten door een misverstand tussen de Gier Sr. en heer Theo T. werd de wachttijd voor de deur  wat langer dan gepland en wilde auto van T. niet starten, maar uit eindelijk was iedereen op tijd aanwezig. Behalve de Boer, welke werd opgehouden, maar uiteindelijk voor een Aria zingend de kerk uit kwam en de vertrekhal in.

Na wat security perikelen, kopjes koffie en/of wat sterkers, begon het avontuur. Op Salzburg Airport verliep alles vrij snel, zelfs de Taxirit met de bus ging redelijk, de tweede wat kleinere taxi bestuurd door een vriendelijke dame, vermoedelijk uit een Blokland, de dame was iets meer bezig met appen dan rijden, maar na het kordate verbale ingrijpen van de Maori ging het wat beter. Op de terugweg was het niet veel beter, levensgevaarlijk inhaalacties en manoeuvres, ik denk dat skiën minder gevaarlijk is.

Er is ook wat af gemekkerd, zowel met dobbelstenen als met de mond, tijdens het mekke(re)n met de dobbelstenen was er een enkeling die het spel niet begreep, er werd te weinig met de steen gedraaid of de stenen werden met een mis gooi de kamer door geworpen, waardoor er vreemde situaties ontstonden over wie er nu had gewonnen. Dan werd er door Gier sr. vaak gedeeld, als hij verloren had, bij winst dacht hij daar anders over. Het mekkeren over de stembusgang en ZZP -er ’s, werd een gesprek in ratio waar niet iedereen het mee eens was, alhoewel Hepie vind dat hij gelijk heeft, maar dat denkt hij wel meer.

Het wandelclubje had het naar hun zin, mooi weer, lekker warm. De wandeling van Saalfelden naar Maria Alm werd via een andere route gelopen dan vorig jaar, daarom werd het mooie kapelletje gemist, hoewel de Boer zeker wist dat het verplaats was naar de kant van de weg en we het niet gemist hadden.


De overige wandelaars probeerden hem te overtuigen dat hij mis zat, maar bleef hij bij zijn standpunt dat de kapel naar de kant van de weg was geplaatst, helaas nu geen bus regeling die zijn ongelijk kan bewijzen.

De tweede wandeling van Aberg naar beneden, daar had Hepie slechte herinneringen aan, iets over een gevecht met een Dixie(lees het strontjong). Hepie besloot met de gondel af te dalen. De overgebleven mannen gingen aan de wandel, behalve dat kuiten gingen opspelen, werd tot overmaat van ramp Lange Aad aangevallen door een Dixie, hij dacht even te kunnen ontsnappen door achter een stapel hout te gaan zitten, maar dat bleek geen goed plan.


Hij dacht steun te hebben gevonden aan een blokje hout, maar dit schoot los en Aad kukelde achterover, zo met den blote billen in de sneeuw, inderdaad geen goed plan.

    Het ski -clubje, daar waren ook wat kleine ongelukjes, Opa Bintje werd door een Hollandsche schone met snowboard tegen de grond gewerkt, de deerne stamelde een welgemeend excuus en Dirk kon weer verder met gekneusde ribben die nu alleen nog pijn doen  bij het niezen. Der Tomba werk ook al omvergekegeld, dat kon hij niet waarderen en net als bij het partijtje voetbal bezigde hij de woorden, zij het in een andere context, klootzak en hee lul je moet daar skiën, verder is zijn beroemde geduld af en toe op de proef gesteld  het vliegtuig was nog aan het landen of hij was zijn skiën al aan het zoeken. Vogelspin jr. deed ook een duit in het zakje en kneusde  zijn ribben, maar goed ze hebben wel lol gehad.




 Van de Après -ski, werd met volle teugen bier en Willies genoten, er waren weer veel jarigen onder de 45plussen die allemaal een rondje gaven en deze werden luidruchtig door der manschaft toegezongen. Vogelspin Jr. dacht laat ik eens beleefd zijn na de Après -ski, op weg naar het restaurant vijf meter verder, dus konden biertjes worden meegenomen, enfin Junior houd de deur open voor Hepie, die zijn beide handen gevuld had met een pull,  deed een stapje achteruit om het restaurant te betreden, maar miste daarbij het afstapje, maar wist met een tegenwoordigheid van geest, kracht en achteruitsprinten, de biertjes en zichzelf overeind te houden, te kosten van lichte rug klachten, maar chapeau het bier was gered en dat is het belangrijkste.

Verder valt nog te melden dat de Boer dacht, twee keer door het zangkoor gebeld te zijn in de nachtelijke uren, maar dit bleek Opa te zijn die wilde weten of de Boer al de eitjes klaar had voor ontbijt. Doornroosje die alle afdalingen goed had doorstaan, heeft een kleine vergissing gemaakt met een chocolade eitje, hij wilde heel lief uitbroeden in bed maar dit pakte uit in rare vlek..  

Zingende groeten  Xenophanes





ZWENGELPENIS (2016)

Ja hoor, vriend Hepie is weer langs geweest, de kater was veel minder dan andere jaren, volgens Hepie zijn ze verstandiger geworden, ik denk dat ze oud zijn  en er niet meer zo goed tegen kunnen, maar dat doet niets af aan het feit dat deze oude knarren weer op wintersport zijn geweest. Ze hebben weer veel gelachen, zoveel dat er een volgende trip naar Oostenrijk wordt gepland “Chapeau”. 

Zaterdagochtend er vroeg uit de veren, allemaal verzamelen bij Den Haag airport. Niemand te laat dus alle tijd voor een kopje koffie en broodje. Ton kijkt zuinig hij moet voor het eerst sinds tweeduizend en dertien de flappenmap trekken. Bijna aan boord van het vliegtuig, komt de Maori tot de ontdekking dat hij zijn identiteitsbewijs kwijt is, ondanks de vele goede raad, van  kijk nog eens goed in je portemonnee, wilde hij terug   de vertrekhal in, ondersteund door Vogelspin ging hij terug, terwijl de rest van de 45 plussen het toestel tegen hielden, uiteindelijk kwam de Maori terug, gelukkig lachend,  hij had zijn bewijsje gevonden “ IN ZIJN PORTEMONNEE” uiteraard.

Bij aankomst in st. Martin bei lofer eerst een lekker biertje, waarna de skiën aangingen en de niet skiërs op een terras in de zon gingen zitten, wachten met een biertje tot ze konden eten, en uiteraard een biertje drinken , mannen naar mijn hart.

De grootte dag is aan gebroken, zondag, zes maart  tweeduizend en zestien, Gier Sr. Wordt zesenzeventig jaren jong, dat moet gevierd worden. Ton is zenuwachtig en is wat laat aan het ontbijt, dat is die 14 jaar nog nooit voorgekomen,  alwaar de plaatselijk bevolking uit omliggende landen de tafel heel netjes en feestelijk hadden opgemaakt.

Dat viel mee, toen een heerlijke wandeling met Piet, Hepie en Hans richting  Hochmoos  en weer terug. Daarna met de bus, aangekomen in Lofer in  de parasol bar "Karrousel" , wachtte Senior een verrassing, buiten het feit dat hij hartelijk werd toegezongen, krijgt hij in navolging van TheoLeo ook een mooi pak.  Een zogenaamd roede -pak, ook wel bekend als de fallus outfit. Ton was erg blij met zijn rampetamp -pak en hij zat regelmatig met zijn namaak tampeloeres te zwaaien wat natuurlijk reacties uitlokte van de overige bezoekers, he joh zit niet zo met je snikkel  te zwaaien, stop die zwengelpenis eens weg.

U begrijpt hilarische voetbal humor, uiteindelijk kreeg Ton en nieuw voetbaltenue van  de BAM, de Wilma uitvoering was uitverkocht, om zijn kunst fluit te bedekken. Later die avond werd hij blij verrast met een prachtig fotoalbum met allemaal foto’s van hemzelf met enkel vrienden omringd, zoveel foto’s van Gier sr.,  vreemd dat Lee Hooper ooit boos is geworden op je Hepie, je had gewoon geen tijd om andere foto's te maken.

Ton sprak nog ontroerd enkele dankwoorden, maar uiteindelijk werd hem dat te veel, hij vluchtte naar bed alwaar hem de laatste verrassing van de dag wachtte Miss Inflated. Hoe dat is afgelopen weten  we niet, maar waarschijnlijk met een PPPPPPPPPPPPPFFFFFFFFFF.

De dag daarna  naar Maria  Alm,  de skiërs vroeg op zo rond 6 uur in de ochtend volgens der Tomba, volgens de anderen was het iets later, voor de wandelaars een normale tijd, een stukje met de Bus naar Saalfelden overstappen en naar Maria –Alm. De Wandelaars liepen van Saalfelden naar Saalfelden en toen naar Maria  Alm op aanwijzingen van Piet die het Openbaar Vervoer daar regelde en de weg wist en vaststelde dat Hepie met  zijn Geigerteller de weg kwijt was.  Volgens Hepie was het anders maar die legt dat nog wel een keer uit was veel gezeik met E=MC2 en eureka.

Veel plezier met de DVD binnenkort, want die zal er wel weer aankomen.

 

Zwengelende groeten

Xenophanes





Der Uber Holzhacker (2015

Vriend Hepie is het weekend langs geweest, ten eerste om zijn kater weg te drinken en ten tweede om mij de avonturen van het laatste wintersport tripje van 45 plussen te vertellen.

In de hoop dat ik er weer iets van kan brouwen, brouwen kan ik niet want ik koop altijd kant-en-klaar bier, maar dit terzijde.
8 februari, iedereen vroeg het bedje uit en allen arriveerden fit en kwiek op Schiphol, de douane formaliteiten werden snel afgehandeld zelfs Hepie werd niet gedwongen zijn nieuwe schoenen te laten zien aan de douane.

Na een kopje koffie werd er wat rondgewandeld en gekeuveld door de heren, dit om de wachttijd te doden, na een kwartier komt “der Tomba “ tot de ontdekking dat hij zijn paspoort kwijt is. Tijdens het paniekerig zoeken en zenuwachtig gemompel van der Tomba. “merkt de Gier op”, oh was dat jou pas op de loopband daar, tja dat wist ik niet. Tomba ontplofte bijna en slingerde de Gier wat bijvoeglijke naamwoorden naar het hoofd.  Maar vindt tegelijkertijd zijn paspoort, waardoor er weer opgelucht adem gehaald kon worden en een enkeling voorzichtig stikte van het lachen.


De vlucht verliep rustig evenals de taxi rit richting Maria – Alm, het enige wat opviel was dat de chauffeur een stevige trek nam van zijn Sigaar ( het werd mistig) en deze al rokend en brandend in de borst zak stak, Hepie en Opa – Bintje staarden de man verbijsterd aan.

Helaas is de aankomst nog al nattig en er is niet veel sneeuw, maar jullie kennen de diehards van de 45 plussen, niet bij de pakken  neerzitten, maar gaan. Gelukkig heeft Doornroosje ditmaal de goede schoenen meegenomen, ze hebben nog hard geroepen om de heer Teeuwen, maar die was er niet verder ging het allemaal goed.
Er wordt wat geskied en er worden tafels gereserveerd en dag 1 kan worden afgesloten met een goede après-ski en maaltijd in Bachwirt, de stamkroeg.

Dag twee, nat en sneeuw de skiploeg besluit niet te gaan skiën maar de wandelploeg te vervelen en mee te wandelen, terwijl Hepie zijn wat stokkende lichaam in tapet, ontstaat een communicatie storing. Volgens de een wordt er niet geluisterd, volgens de andere niet duidelijk gesproken, het blijkt uiteindelijk een communicatie probleem, afijn sneeuw erover en verder. 
Maar door het communicatie probleem vertrekt de groep en laat de geheel ontredderde Hepie alleen achter in het appartement.
Geen reden voor deze bikkel “zoals hij het zelf omschreef” om bij de pakken neer te gaan zitten en maakte de wandeling alleen door de sneeuwstorm de bergen over, hij deed er volgens zeggen 45 minuten over terwijl de rest er veel langer over deed uiteindelijk kwamen ze bijna gelijktijdig op de top in het restaurant aan, alwaar Hepie met applaus, handdoeken en een warme chocolademelk met slagroom en rum werd ontvangen. Tijdens het vertellen, pinkte hij een traan weg zo ontroerd was hij door deze ontvangst.

De dagen erna werd het weer iets beter er kon weer een beetje geskied worden, er gebeurde geen gekke dingen, behalve dat Piet zijn kop stootte, Der Tomba regelmatig onderuit ging, de bril van Hepie door de lucht sloeg waardoor deze de skishow miste, maar gelukkig zijn verjaardag wel heeft kunnen vieren en hij werd nog een paar maal luidruchtig toegezongen, nadat hij op een Willy had getrakteerd.
De Gier jr. showde zijn prachtige lange onderbroek, Vogelspin jr. kreeg voor zijn verdiensten een te klein overhemd. 
De Nick name van der Uber sprietzenbacker wordt met grote waarschijnlijkheid veranderd in der Uber Holzhacker. Hij maakte het 1 nacht zo bont, hij haalde die nacht in 1 keer het hele Zwarte - en Bayerische woud neer en versnipperde dit tot aanmaak houtjes.


Hepie maar denken dat zijn vorige kamergenoot zo’n herrie maakte. Ze misten toch enkele enkele 45 plussers die niet fysiek aanwezig waren, maar deze zijn regelmatig in hun gedachten.  
De laatste ochtend kwik en fier uit bed. Wachten op taxi, de buitendeur op een kier voor het geval dat, maar dat was niet van lange duur ”der Frohe Franz Brettfeld”, deed al mopperend de deur snel dicht.
Gebeurde er nog meer, ja zeker, heel veel meer, maar dat is niet aan mij om hier te vertellen, anders moet ik te veel schrijven en u weet dat ik liever mijn tijd aan de bar doorbreng bij mijn vriend Arie. Er komt uiteraard weer een dvd, welke onthullingen daar op komen is aan de makers van deze. Maar dat ze het weer naar hun zin hebben gehad, dat blijkt, want er wordt alweer gesproken over een volgende trip, wanneer en waar naar toe dat zullen dan wel horen.

Warme groeten 

Xenophanes


Ski trip Maria-Alm 9 maart t/m 13 maart 2013 45plussen. (2014)

9 maart

Iedereen was vroeg uit de veren en keurig op tijd op Schiphol. En dat om 10 voor 5 in de ochtend. Zowaar had iedereen z’n reisdocument bij zich, dus konden we vlot inchecken en door de douane heen. Gelukkig had niet iedereen 15 kilo aan bagage bij zich, dus ook de Boer, Hepie en Johnny Lee Hooper konden hun koffer van ca 19 kilo zonder kosten afgeven. Op Schiphol een bakkie en broodje genuttigd op eigen kosten, want de Gier maakte zich (overigens onterecht) zorgen om de pot. Die ging dus pas in Oostenrijk open. Nog even een aantal taxfreeshops bezocht (met 11 mannen is ’t logisch om de eerste de beste parfumzaak in te lopen ??) en daarna richting het vliegtuig. Na een rustige vlucht met de nodige Heinekens veilig op Salzburg geland,waar de taxi’s al op ons stonden te wachten. Een uurtje later waren we al in Maria-Alm alwaar het regende. Na de appartementsverdeling gingen een aantal de boodschappen doen en moest Doornroosje van Dam een paar skischoenen huren, onmdat hij op Salzburg Airport het nodig vond de schoenen van de heer Teeuwen te pikken en de zijne te laten ronddraaien op de kofferband.  Een uurtje later zaten we met z’n allen in café Bachwirt aan de eerste Oostenrijkse pilsen en schnapzen om te beslissen dat de skiërs het rustig aan zouden doen en de start uit te stellen tot zondagochtend. Na de pils toch nog even de buurt gaan verkennen en een restaurantje geregeld voor de avond, waar Ton een mooie Dorfstadlschnitzel bestelde na de hele dag rondgebazuind te hebben een Wiener te nemen. Dat viel dus tegen! Terug in het appartement nog een paar pilsjes gedronken en toen toch nog bijtijds naar bed, want om 3 uur ’s-nachts opstaan was voor de ouderen onder ons toch wat teveel van ’t goeie.

10 maart

De volgende ochtend stond onze hostess Piet al vroeg op om aan het ontbijt te beginnen. Eitjes werden gebakken en gekookt en de koffie stond te pruttelen, heerlijk!! Naar buiten kijkend sloeg de euforische stemming om; het regende weer!!!! Toch hebben we de skietjes ondergebonden en gingen we met de skibus richting A-berg om de gondel naar boven te nemen. Gelukkig ging de regen op de berg over in sneeuw en konden we een paar uurtjes heerlijk skiën. Op de berg kwamen we ook de wandelaars tegen die de gondel hadden genomen om even een warme choco met stroh rum te nuttigen. Een paar die-hards gingen daarna op skies helemaal naar beneden door de griesmeelpudding (Tomba’s variant voor papsneeuw). De rest ging met de gondel naar beneden om veilig aan de après-ski te beginnen bij Bachwirt. Ook hier vloeiden het bier en de willies rijkelijk………nooit geweten dat we zoveel jarigen hadden op de wintersport.  Voor het diner hoefden we niet ver te tippelen, die werd genuttigd in het restaurantgedeelte van Bachwirt. Toch wel lekker zo’n klein ski-dorp. Ook hier smaakte het eten goed, zoals overal in Oostenrijk lijkt wel…..al was Piet niet te spreken over de Irish-koffee. Veel te slap die handel, die neem ik niet meer!! Over de rode wijn met z’n naam op de fles was ie meer te spreken. Na het toetje weer richting het appartement, om daar Piet z’n Gürkenthaler op te zuipen. Peter van D. was nog zo van slag door het ski-schoenen incident, dat ie spontaan aan de whiskey van Hepie ging. Hooper gaf daarna het voorbeeld en één voor één gingen we  langzaam richting bed.

11 maart

De zon, eindelijk!!!!!!!! Na wederom een heerlijk ontbijtje van Piet genuttigd te hebben snel richting de berg om te genieten van de strakke harde pistes in het zonnetje. De wandelaars hadden ook wat in petto, want een heuse wandeltocht werd voorbereid. Net als de dag ervoor met de gondel omhoog, om daarna via het wandelpad helemaal naar beneden te lopen met onderweg uiteraard een pitstop bij Christenreit op de piste, om te lunchen met de skiërs. Na de lunch nog een paar mooie afdalingen gemaakt met als hoogtepunt het hoogste punt.
De gondel vandaag gelaten voor wat ie was en met z’n allen naar beneden geskied door de zon aangetaste griesmeel. Beneden bij de gondel er nog één genomen op de goede afloop en weer richting het appartement, waar de wandelaars inmiddels ook aangekomen waren en al een hassebassie en een pikketanusie klaar hadden staan voor ons. De après-ski bij Bachwirt hebben we deze middag gelaten voor wat ’t was en ’t gewoon gezellig gemaakt thuis. Hooper kon dan ff lekker een tukkie doen, want die had voor het eerst bewogen deze vakantie. De avond weer doorgebracht in Bachwirt met genoeg bier, willies en eten (lijkt rostbraten echt op spare-ribs??). Na het eten nog een lekker toetje voor sommigen en Piet nam een……… Irish-Coffee ??????? Terug in het appartement mocht een ieder z’n favoriete plaat doorgeven en deze werd dan via you-tube afgespeeld op de i-pad. Wel lekker dat er wat ouderen bij ons zaten, dus Dorus, Bucks Fizz en nog meer ellende kwam voorbij. Gelukkig vloeide de drank rijkelijk en werd het een nacht die je normaal alleen in films ziet.

12 maart

Brak aan het ontbijt, maar met een zonnetje als nooit te voren, besloten we om de pistes in het dorp zelf uit te gaan proberen. Voor Peter van D. was dit een uitkomst, want je had hier een lift met zowel stoeltjes als gondeltjes, onbezorgd naar boven dus. De pistes lagen er onverwacht mooi bij (toch een stuk lager als de A-berg) en dus werd er nog even flink naar hartenlust geskied. Ondergetekende echter had ’t vrij vlot gezien en besloot te gaan fruhshoppen (dat is gewoon heel vroeg op de dag gaan zuipen) in het zonnetje. Hierdoor helaas wel de glijer á 100 meter van Tomba gemist. Wel de scheur in z’n nieuwe broek gezien trouwens. Op de piste met z’n allen geluncht, sommigen zelfs 2 keer, nog wat afdalingen gemaakt en toen de ski’s ingepakt voor het volgende jaar. In het appartement ons wat opgefrist en gedronken om ons daarna voor de laatste maal in het après-ski gedruis te gooien. Dat werd me weer een middag, alleen moeilijk dat allemaal op papier te zetten, bier en willies in ieder geval alom vertegenwoordigd. Het laatste avondmaal werd in het zelfde restaurant genuttigd als de eerste vond op de piste in het dorp, omdat om 9 uur de Maria-Alm ski-show begon. Ton maakte nu de goeie keuze en nam en Wiener en wat bleek; hij kreeg ‘m niet op!!
Om 9 uur begon de spectaculaire ski-show met muziek, lasers, fakkels en een heleboel fantastische skiërs. Na de show naar het appartement voor een laatste drankje om daarna naar bed te gaan. We moesten vroeg op!

13 maart

Zoals gezegd vroeg op, een snelle douche en een kop koffie, want de taxi’s stonden om half 7 op de stoep. De koffers ingeladen en met 2 busjes weer richting Salzburg Airport, waar we klein uurtje verder werden afgezet. De incheckbalie was al open, dus we waren snel van onze koffers en ski’s af. Peter van D. was toch wel benieuwd of zijn skischoenen nog op de luchthaven waren gebleven of dat meneer Teeuwen ze had meegenomen. Ze bleken er nog te zijn en Peet heeft keurig de tasjes omgewisseld, inclusief de vuile sokken van meneer Teeuwen. Wederom een rustige vlucht naar Nederland, alwaar we in Rotterdam door de thuisblijvers werden opgehaald. Hier scheidden onze wegen.

Mannen, het was weer een geweldig weekend en ik spreek volgens mij namens iedereen als ik zeg dat het wederom voor herhaling vatbaar is! Vanaf donderdag dus weer sparen!!

Zum wohl!!
Vogelspin jr

 

Het strontjong (2014)


Mijn vriend Hepie is met de 45 plussen voor de 10e keer op reis gegaan naar Oostenrijk, de verhalen zijn weer als van ouds en ik  mag het gezemel van vriend Hepie weer proberen enig vorm te geven. Volgens de jongens was het even wennen, het gaat op deze jubileumreis volkomen anders. Met het vliegtuig een ongekende luxe, het is net een nacht zoals je alleen in films ziet volgen Piet P.P.P de boer. Jammer genoeg moeten ze ook enkele vrienden missen zoals, de Sigaar, de Maori, Knauff, Vogelspin, de vertragende en Willy de Trui


Op het vliegveld probeert Dirk graag luchtjes uit en laat ze ook. Er waren ook twee nieuwe gezichten Jonny lee hooper, beter bekend als de schone luidruchtige slaapster. En Theo van Oppen de koekenbakker, beide doen het goed in de groep ze mogen volgend jaar, volgens welingelichte bronnen, weer mee.

Tijdens een feestje na het gebruik van enkele Willie’s, hebben ze de koekenbakker bedreigd en hem verheven tot Uber Sprietzenbacker, de oorkonde is uitgereikt door “das verrein der Sprietzenbackers”

Het gevecht van Hooper met de gebroeders Wilkinson zal de boeken in gaan als heroïsch, hij won nipt, maar hield hier toch bloedige krenten aan over. Mijn vriend Hepie was niet te houden in een gevecht met een strontjong en dreigde het onderspit te delven, maar werd gered door Dixi, had tevens (zoals gewoonlijk) wat problemen bij de douane met zijn schoenen die vonden ze dreigend, gelukkig niet intimiderend, dus kon hij gewoon zijn weg vervolgen, uiteraard na excuses van de douanier.


Tijdens de reddingsactie van Dixi, sprintte Ton opgelucht door naar de bus met Hepie’s jas en tas en zwaaide opgelucht, iedereen na, die op de volgende bus moesten wachten.

Piet was rustig en brak slechts enkele glazen en houdt sinds kort van Guus, niemand weet wie dat is. Maar Piet is er zeer gelukkig mee. Daarnaast had Piet een koffer bij zich waarbij we ons afvroegen of hij de totale koelkast thuis had leeggehaald, zodat hij geen boodschappen meer hoefde te halen.


Onze Pinkel heeft het vermogen om op verkeerde foto’s te staan en vind wandelen ook leuk zelfs met de Boer, de Gier, Hooper en Hepie. Zijn zwager deed aan parallel zingen, probeerde dit ook swingend, maar dat ging wat minder.
Steijn had het ook weer voor elkaar weer bijna zijn stokken verbogen, is nog steeds niet gestopt met lullen en wist weer als van oudst, zelfs daags voordat we naar huis zouden gaan de terugreis ingewikkeld te maken, iedereen weer van slag. 
Doornroosje, wist de verkeerde ski schoenen me te nemen, en wilde de taxi chauffeur intimiderend toespreken over zijn rijstijl. Vogelspin Jr., zat er bij vlagen doorheen of dit nu kwam door Willie of door dat hij er al een week skiën op had zitten en daardoor last had van jetlag 
Al met al was het weer een geweldige trip, en er viel weer wat te beleven en dat zullen ze in de DVD verwerken


Koude groeten

Xenophanes

 

Wintervoeten


De producenten Hepie en Hepie en Eensteen, hebben mij gevraag of ik de literaire pen wilde laten vloeien voor een voorwoord voor de nieuwe wintersport dvd welke voor de vijfde maal uit komt.

Maar zoals u waarschijnlijk weet, vertoef ik liever in de kroeg, van mijn grote vriend ARIE, en wentel mij in het verdriet van het schrijversblok, waarin ik, tijd bij wijle in verkeer, met of zonder opzet. Want als ik literaire vast zit, kan ik zonder schroom vertrekken naar mijn favoriete plek, de toog, bij ARIE.

Dus op verzoek heb ik het blok even opzij gezet en warempel herinneringen schieten mij te binnen. Ja, ook ik ben eens op verzoek van mijn vrouw en kinderen op wintersport geweest. De grote dag brak aan De familie Xenos gaat op wintersport, wagen vol met attributen waarvan ik niet wist dat het bestond, moonboots de naam alleen al en op mijn vraag aan het gezin moonboots ? We gaan toch nach austria; werd schromelijk gelachen.

De wagen volgeladen en een gigantische futuristische koffer bovenop (geleend van mijn zwager de kakker, daar kom ik later misschien wel op terug) op weg naar Oostenrijk.

Na een lijdensweg van files, en andere drukte op parkeer en plasplaatsen, bereikte we de grens (waar toen nog douane stond)   

Nu begrijp ik niets van andere talen, dus daar begon de ellende pas goed; “KOFFER AUFMAGGEN”  ik in mijn beste Oostenrijks, net zo hard schreeuwend terug, WAT? ZAGEN ZIE, “AUFMAGGEN”  dit ging zo enige tijd door, net op het moment dat de Oostenrijker (volgens mij gewoon een Duitser) zijn geweer op mij richtte, schoot iemand, mij te hulp.

Aldus opende ik de achterbak, maar dat bleek niet goed, de dak koffer moest open, ik zei tegen de man die mij te hulp was gekomen: dat gaat niet daar ligt mijn schoonmoeder in (dubbel gevouwen) anders past ze niet. Dit had ik beter niet kunnen zeggen, enfin uren later dan gepland kwamen we aan op de plaats van bestemming.

Gelukkig; een bar en bier, ik heb niet veel met Oostenrijk maar als je daar en glaasje bier vraagt krijg er ook één (hier moet ik eens met mijn vriend Arie over praten “De KRENT”) Om bij de bar te komen, werp ik me in het gewoel van fel gekleurde jassen, flitsende zonnebrillen, verkeerde hoofddeksels en vreselijke muziek, later begreep ik dat dit de aprés ski was.

Eindelijk mag ik op de lange latten, de piste op in een rare gele broek met dito jas en twee vreemde stokken drie minuten later, vijf keer op mijn bek gaan, dacht ik, de toog en twee warme pantoffels passen mij beter.

Nee, dit was niet aan mij besteed, de wintersport heeft mij maar één ding opgeleverd “wintervoeten”. Door de jaren heen heb ik geprobeerd hier van af te komen met allerlei goedbedoelde huis -tuin- en keukenhulpjes. Zalfjes, thermo - en geitenwollen sokken, kamferspiritus en roomboter. Alles heb ik geprobeerd, tevergeefs. Alleen de tip ‘een voetenbad in ochtendurine’ houd ik in nog mijn achterhoofd, al hoewel met de bijdrage van Vredenburch op de clubavond zou ik wellicht mijn winterknieën kunnen genezen.

Na het zien van jullie jubileum DVD 5 keer naar Oostenrijk, Hmmm, ik twijfel, misschien dat ik de aprés ski nog wel eens wil proberen.

Winterse voeten van Xenophanes



 

Hausbrand


Volgens de Griekse filosoof Parmenides bestond tijd niet, want het verleden is niet meer en de toekomst is er nog niet.

Nou hij zit er goed naast want wat blijkt, er is nog tijd genoeg voor de 45 plussen club.

Zie hoe deze floreert, eigen homepage, Reisbureau, Voetbalteam en we zijn met de toekomst bezig.


Kleinkinderen de opvolgers van ons 45 ++ team zijn er al, sommige overwegen om zelfs achterkleinkinderen te nemen hoewel dit nog wel even op zich zal laten wachten maar je weet nooit met deze snelle jongens.

En uiteraard Oostenrijk, de eerste voorbereidingen hebben al plaats gevonden. Herman heeft weer gezorgd voor vervoer, Jan en Michel hebben een voorstel gemaakt over het hoe, wat, waar en wanneer. Tijdens de uitleg in de commissie kamer kwam er veel aan de orde.

Ik begreep het gelijk, we houden geld over voor volgend jaar 2007 door wat vaker op een terras te gaan zitten en Ton kleine ijsjes te geven.


Ton zat natuurlijk weer te zeuren dat hij toch liever een groot ijsje heeft met flinke vuurpijlen. Dirk zit weer lekker te lullen, Hans er tussen door te kwetteren, Frans te giechelen. Peter Steijn hebben we gemist moest biljarten, kan die toch niet, is sowieso niet zo sterk met een bal en Chris was helaas geblesseerd of aan het studeren.

Het is zo’n gezellig stel wijven. En de rest ach, die zoop het door de gastvrouw van pension TIROL in Oostenrijk gemaakte elixer genaamd hausbrand op. Echte hausbrand, nu maanden later brand het nog en heb ik het zuur, dan liever de twee puntjes whisky die Piet schenkt, daar krijg je alleen hoofdpijn van.


Het was gewoon weer drie keer van hetzelfde, geweldig en leuk, dus doorgaan vooral doorgaan. Volgende keer zorgen we dat de DVD uit 2005 het ook doet op een normale snelheid en met muziek. Dan weet Peter van Dam waar hij aan toe is en hoe het is om met de 45 busjes mee tsoe keen nach oostenreich en er achter komen wie onze reserve speler Willy Batenburg is.

Maar zo zie je dat zelfs de oude wijsgeren er soms naast zitten. Ze hebben ook wel eens gelijk, dat blijkt uit de woorden van Plato die stelde: Er verandert niets en ging uit van een onveranderlijke echte wereld, tijd en verandering was volgens hem slechts een schaduw.

Dus gaan we weer heerlijk naar Oostenrijk, hoe laat vertrekken we donderdag 16 maart 2006.

Ski, rij en drink voorzichtig.


Houdoe



Hepie